Chapter Title : Teacher Nalkiya Sukham

ഒരു നിമിഷം അവൻ നിർത്തി, ആ കണ്ണു നനയുന്നത് ടീച്ചർ കണ്ടു. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൻ വീണ്ടും തുടർന്നു. അമ്മ വാവിട്ട് അലറിക്കരഞ്ഞിട്ടും അച്ഛൻ അമ്മയെ വിട്ടില്ല. ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്ന് കരയാനേ പറ്റുമായിരുന്നുള്ള പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് കിണറ്റിലെ പാലത്തിൽ തൂങ്ങി നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കണ്ടത്. അന്നും എനിക്ക് വാവിട്ടുകരയാനേ അറിയുമായിരുന്നുള്ള. അങ്ങനെ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് അച്ഛനും അതേ കിണറ്റിൽ തൂങ്ങി മരിച്ചു. പിന്നെ ഞാൻ മുത്തച്ഛന്റെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും ആശയത്തിലാണ് വളർന്നത്. ഇപ്പോഴും അതു തന്നെ. അവന്റെ കഥകൾ കേട്ട ടീച്ചർക്ക് അവനോട് വല്ലാത്ത സഹതാപം തോന്നി. ഇതിനെ ചൊല്ലി ഒരു വിഷമവും അവന്റെ മുഖത്തില്ല. എപ്പോഴും സന്തോഷത്തിന്റെ തെളിവാർന്ന മുഖം. അങ്ങനെ ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞതും അംബിക ടീച്ചറുടെ വീടിനു മുന്നിലെത്തി. വലിയ ഇരുനില വീടാണ് ടീച്ചറുടേത്. മുൻഗേറ്റും ചുറ്റുമതിലും ഒക്കെക്കൂടി നല്ല ഭംഗിയുള്ള വീട്. അരുൺ വരൂ ആദ്യമായി വന്നതല്ലേ. വീട്ടിലൊന്ന് കയറിയിട്ടുപോ എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ടീച്ചർ ഗേറ്റ് തുറന്നു. വേണ്ട ടീച്ചറെ ഇനി ഒരിക്കൽ ഇതിലെ വരുമ്പോൾ കയറാം, ടീച്ചർ തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടന്നുപോയി. അരുൺ ടീച്ചറെയൊന്നു നോക്കിയശേഷം പതിയെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അവിടുന്ന് അരകിലോമീറ്റർ നടന്നാലേ അരുണിന്റെ വീട്ടിലെത്തു. നടക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്തിൽ അംബിക ടീച്ചറുടെ മുഖമായിരുന്നു. അവൻ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ സമയം ഏതാണ്ട് അഞ്ചര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീട്ടുമുറ്റത്തൊരു നാനോ കാർ കിടക്കുന്നത് കണ്ട് ഒന്നറച്ചെങ്കിലും മുന്നോട്ട് നടന്നു. സിറ്റൗട്ടിൽ കയറിയതും ഒരു കുകൂവിളിയോടെ നികിത മുന്നിലേക്ക് എടുത്തു ചാടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അച്ഛന്റെ സഹോദരിയുടെ മകളാണ് તી.aી(0). ബാംഗ്ലൂരിൽ ബി എസ്തി നഴ്സിംഗിന് പഠിക്കുകയാണ്. അവനേക്കാൾ നാല് വയസ്തിനു മൂപ്പാണവൾ. അരുണിനെ കണ്ടപോടെ അവൾ പൂണ്ടടക്കം കെട്ടിപ്പുണർന്നു. അവളിൽ നിന്ന് തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. ആട്ടേ തംബുരാട്ടി ബാംഗ്ലുരീന്ന് എന്നു പുറപ്പെട്ടു. വന്നിട്ട് ഒരാഴ്ച ആയടാ. ഒരു കൊഞ്ചലോടെ അവൾ പറഞ്ഞു. എടാ നീ ഒരുവർഷം കൊണ്ട് അങ്ങ് വളർന്ന് പന്തലിച്ചല്ലോ? ഒരു നിമിഷം അവൻ അവളെ ഒന്നു ശ്രദ്ധിച്ചു. കക്ഷമില്ലാത്ത ടീഷർട്ടും ജീൻസുമാണ് നികിതയുടെ