Chapter Title : ടീച്ചർമാരുടെ കളിത്തോഴൻ 2 [Oliver]

മറ്റും ഇപ്പോള്‍ മാംസക്കൊഴുപ്പ് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. കുനിഞ്ഞ് ലഗേജ് എടുക്കുമ്പോൾ മടക്കുകൾ നന്നായി കാണാം. കുംഭവയർ കഴിഞ്ഞ് താഴെ പരന്നുപോകുന്ന അടിവയർ. അവിടെയാണ് അവർ പണ്ടും പാവാട കെട്ടുന്നതും സാരിയുടെ ഞൊറിവ് മടക്കി കുത്തുന്നതുമൊക്കെ. ഇപ്പോഴും മാറ്റമില്ല. ഇത്രയും കണ്ണുകള്‍ സ്കാൻ ചെയ്തപ്പോഴേക്കും അവർ സാരിത്തലപ്പ് എടുത്ത് തോളിലേക്കെറിഞ്ഞിരുന്നു.

“ പോകാം മോനെ…” ലഗേജ് എടുത്ത് അവർ നിവർന്നുനിന്നു. ആ വിളിയിൽ അവന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായ വേണ്ടാത്ത വികാരമൊക്കെ എങ്ങോ പോയൊളിച്ചു. (പണ്ടും അങ്ങനെയാണ് ടീച്ചർ അവനെ വിളിക്കാറ്.) ഒരു നിമിഷം അവരെ കാമത്തോടെ നോക്കിയ കണ്ണുകളെ പഴി പറഞ്ഞടക്കി കണ്ണൻ കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് സീറ്റ് തുറന്നുകൊടുത്തു.

“ വീട്ടിലേക്കല്ലേ ടീച്ചറമ്മേ…?”

“ അതെ… എന്തേ ചോദിക്കാൻ… വഴി മറന്നോ?” അവളൊന്ന് ആക്കി.

“ ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല.. കുറേ ഉണ്ടതല്ലേ അവിടുന്ന്. ടീച്ചർക്കാവും സ്വന്തം വഴി തിട്ടമില്ലാത്തത്..” അവൻ ചിറി കോട്ടി.

അത് കേട്ടപ്പോൾ അംബികയുടെ മുഖത്ത് ഒരായിരം നഷ്ടബോധവും കുറ്റബോധവും ഒക്കെ മിന്നിമാഞ്ഞു.

യാത്രയിൽ മുഴുവനും കണ്ണന്റെ പ്രാർത്ഥന മനചാഞ്ചല്യം വരാതെ കാക്കണേന്ന് മാത്രമായിരുന്നു. താനിപ്പൊ അംബിക ടീച്ചറുടെ ആ പഴയ ഉണ്ണിക്കണ്ണനല്ല. ടീച്ചേഴ്സിനെയും കാമിച്ച് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അക്കൂട്ടത്തില്‍ ടീച്ചറമ്മയെ കൂടി അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ, പണ്ട് ആയിരം നാവുകള്‍ പറഞ്ഞ് പരത്തിയത് സത്യമായിപ്പോവില്ലേ? അത് പാടില്ല. മരണമാണത്.

പണ്ടൊക്കെ അംബിക ടീച്ചർ ബോർഡിൽ എഴുതുമ്പോൾ നെയ്യലുവ പോലെയുള്ള ആ ശരീരം കാണാൻ തലകുത്തി ശ്രമിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ കൂട്ടത്തിലായിരുന്നു അവനും. നന്നായി കൊഴുപ്പടിഞ്ഞ് തള്ളിയതെങ്കിലും നല്ല തുമ്പപ്പൂ പോലുള്ള വയറാണ് ടീച്ചർക്ക്. അവർ സാരിയുടെ ഞൊറിവ് കുത്തുന്നത് അടിവയറിലേയ്ക്ക്