Chapter Title : തമ്പുരാട്ടി [വിത്തുകാള]

മനസ്സു തുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ?. അടക്കിപ്പിടിച്ചു വേണ്ടെ സംസാരിക്കാൻ, പിന്നെ ദേവേട്ടനല്ലേ ആൾ., സംസാരിക്കന്നെവിട്യാ സമയമുണ്ടാവാ. ഇന്നലെ ചേറിയ ദേവേട്ടനെ ഒന്നു തൊട്ടു നോക്കി, എന്തൊരു നീളവും വണ്ണവു ബലവുമാ. ഒന്നു തൊട്ടപ്പൊൾ തന്നെ മനസ്സിലായി തീരെ അനുസരണയില്ലാത്ത കൂട്ടത്തിലാണെന്ന് ഞാൻ തൊട്ടപ്പോഴേക്കും ഷെഡ്ഡിക്കുള്ളിൽ വെട്ടി വെട്ടി ചാടുകയായിരുന്നു. ഇന്നെനിക്ക് ചെറിയ ദേവേട്ടനെ ശരിക്കും കാണണം, താലോലിക്കണം’

“ആതിരേ. ചെറിയ ദേവേട്ടനല്ല. അവന്റെ പെരാണ് ఊ్మణ” “ഈ ദേവേട്ടന് ഒരു നാണോം ഇല്ല്യ , എനിക്കു പേരൊക്കെ അറിയാം കേട്ടോ.” “അതും പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ചതായിരിക്കും” “എന്താ ശംശയം..? ആതിര തമ്പുരാട്ടി തല കുനിച്ച് ചിരിച്ചുകൊണ്ടു നിന്നു.

“ഇനി നമ്മുടെയിടയിൽ നാണം എന്ന പദത്തിനു ഒരു സ്ഥാനവുമില്ല, എല്ലാം ഓപ്പൻ. അല്ലെങ്കിലെ നാണിക്കാനെ സമയം കാണുള്ള വേറൊന്നും നടക്കില്ല. ഇനി നമുക്കു പോകാം . രാത്രി കാണാം. പിന്നെ കല്ലു വിളക്കിൽ എണ്ണ പാരാൻ മറക്കരുത്, നമ്മൽ ഇരുട്ടത്തായിപ്പോവും”

“കല്ലു വിലക്കിൽ എണ്ണ പാരുക മാത്രമല്ല, നിറച്ചും എണ്ണയുടെകൂാരു കുപ്പിയവിടെ കൊണ്ടു വെക്കുന്നുണ്ട്, എണ്ണ തീരുന്നതനുസരിച്ചു പകർന്ന് കത്തിക്കാം, പോരെ, കാർത്ത്യാനിയോട് പറഞ്ഞ്, കായവും വെളുത്തുള്ളീം അരച്ചു കലക്കി കാവു മുഴുവൻ തളിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഓ. കേ? എന്താ.. നമ്മുടെ മണിയര കാവിനകത്തൊരുക്കാനാണോ ഭാവം.” ‘എന്നാൽ അങ്ങിനെത്തന്നെ എന്ന് കൂട്ടിക്കോളൂ.” ‘ആതിരേ.. നമുക്കു പോകാം.. ഞാനൊന്നു മുകളിൽ കയറി നോക്കട്ടെ.., ആരെങ്കിലുമുണ്ടോന്ന്.”

ഞാൻ പാറക്കിടയിൽ നിന്നും മുകളിൽ കയറി, ചുറ്റുപാടും സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി, കേതും ദൂരത്തൊന്നും ആരുമില്ല. താഴേക്കിറങ്ങി.

‘ആതിരെ . ആരുമില്ല പെട്ടെന്ന് തമ്പുരാട്ടി എന്റെ അടുത്തു