Chapter Title : തമി 3 [Maayavi]

ഒന്നും എനിക്കറിയില്ലാരുന്നു.കൂട്ടുംക്കുടി കളിച്ചുനടന്ന കളിക്കൂട്ടുകാരിയെ പെട്ടനോരുനാൾ വീട്ടിലേക്കു കാണാതായപ്പോൾ ഒന്നും തോന്നിയില്ല എന്നാൽ രണ്ടുദിവസം അടുപ്പിച്ചുകാണാതായപ്പോൾ അമ്മയോട് തിരക്കി എന്നാൽ അതിനു വ്യക്തമായൊന്നും പറഞ്ഞില്ല അവക്ക് വയ്യ അതോണ്ട് അങ്ങോട്ടു പോണ്ടാന്നും എനി പഴയപോലവൾ കളിക്കാനൊന്നും വരില്ലെന്നമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആകേ സങ്കടമായിപ്പോയി.അങ്ങനെ അവളെ കാണാൻ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ അവരും ഇതേ പല്ലവി.അങ്ങനെ വിടുന്നത് ശെരിയല്ലലോ പിറ്റേന്ന് എല്ലാരും ഉച്ചയുറക്കത്തിന് കേറിയ നേരം നോക്കി കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി.പിറകിലൂടെ പോയി അവളുടെ മുറിയുടെ ജനലിനു കൊട്ടി.അന്നെനിക്ക് അവൾ കുഞ്ഞേച്ചി മാത്രവാരുന്നു.കളിക്കൂട്ടുകാരിയായാ ചേച്ചി.പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ കാപ്പി കണ്ണുകൾ എന്നെക്കണ്ടോന്നു വിടർന്നു.

""എന്താ ചെക്കാ ഇപ്പറം വഴി വന്നേ""

കൂർപ്പിച്ചൊരു ചിരിയോടവൾ തിരക്കി.അതിനവളോട് എല്ലാരും പറഞ്ഞതും ഇനികൂട്ടുകൂടാൽ വരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞതിമോക്ക്കെ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.

""അയ്യേ അതിനാ കോന്തൻ ഈ ചുറ്റിക്കറങ്ങി വന്നേ""

അവളെന്നെ കളിയാക്കി.ജനലിലൂടെ ആ നീളൻ വിരലുകൾ എന്റെ മൂക്കിനെ വലിച്ചുവിട്ടു.

""അല്ലേച്ചി നിന്നെ എന്തിനാ പൂട്ടിയിട്ടേക്കുന്നെ നീയിനി കളിക്കാൻ വരൂലേ""

ശുണ്ഠിയോടെ  അവളോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അതുവരെ ഞാനറിയാത്ത മറ്റൊന്നവൾ എനിക്കറിവായി.അവളൊരു പെണ്ണായേന്ന്.അവളിൽ നടന്ന മാറ്റങ്ങളും വേദനകളുമെല്ലാം അവൾ പങ്കുവെച്ചപ്പോൾ സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഒന്നും മനസിലായില്ലങ്കിലും അത്ഭുതമാരുന്നു.അവളോട് വിടപറഞ്ഞിറങ്ങാൻ തിരിഞ്ഞ എന്നെ അവൾ കൈയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി.എന്നിട്ടു ജനലിന്റെ അഴിയിലൂടെ കൈനീട്ടിയവൾ കവിളിനിരുവശത്തും വെച്ചു എന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോക്കി നിന്നും.അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ മാറുന്നതും മുഖം നാണത്താൽ ചുവക്കുന്നതും കണ്ണുകൾ പിടക്കുന്നതുമെല്ലാം ഒട്ടൊരു അത്ഭുതത്തോട് നോക്കിക്കണ്ടൂ.

""എനിക്കെ… അപ്പോഴേ… ആദ്യം കാണാൻ തോന്നിയത് നിന്നെയാ…. എന്റെ കള്ള കൊരങ്ങനെയാ..""

വളരെ പതിയെയവൾ പറഞ്ഞതും ചുണ്ടുകൾ എന്റെ നെറ്റിയിൽ പതിഞ്ഞതും ഒന്നിച്ചാരുന്നു.നെറ്റിയിൽ അനുഭവപ്പെട്ട കുളിർമയിൽ തിരിഞ്ഞു വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ മനം നിറയെ നാണംകൊണ്ട് ചോന്നുപ്പോയാ കുഞ്ഞേച്ചിയും അവളുടെ വാക്കുകളുമാരുന്നു.എന്നാൽ ആന്നാ വാക്കിന്റെ പൊരുൾ കുഞ്ഞി കിച്ചുനു അറിയില്ലാരുന്നു.അറിഞ്ഞ സമയം അവളോടത്തു പ്രകടിപ്പിച്ചു.അവളുടെ ഇഷ്ട്ടങ്ങൾ നടത്തി കൊടുത്തും അവളുടെ കൂടെ എല്ലാത്തിനും കൂടിയും എല്ലാം ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചു.അവൾക്കൊരു ചെറിയ പനി വന്നാൽ പോലും നീറുന്നത് എന്റെ മനസാരുന്നു.അവൾക്കും അങ്ങനെ തന്നാരുന്നു.അമ്പൂട്ടനും അച്ഛനും അമ്മയും മരിച്ചപ്പോഴും അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകിയത് ഞാനാണെന്ന് വേണേൽ