Chapter Title : തനിയാവർത്തനം [കൊമ്പൻ]

എന്നെ തളർത്തുമ്പോ……

ഞാൻ ഫോൺ വിളിക്കാൻ എന്ന വ്യാജേന ടെറസിലേക്ക്‌ചെന്നു. അമ്മ ഫുഡ് കഴിക്കാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ താഴെ വന്നു. കഴിക്കാൻ നേരം ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പോലും നോക്കിയില്ല. കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടു ഞാൻ പിന്നെ മുകളിലേക്ക് പോകാതെ സോഫയിൽ തന്നെ കിടന്നു. അവൾ 11 മണിയൊക്കെ ആയപ്പോൾ പയ്യെ സ്റ്റെപ് ന്റെ മേലെ നിന്നും എന്നെ നോക്കി. വരുന്നുണ്ടോ എന്ന്. ഞാൻ അവളെ കണ്ടിട്ടും നോക്കിയില്ല. അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി കിടന്നു കാണും. ആവോ!!

പിന്നെ ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ ഇതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. പരസ്പരം കാണുമ്പോളും ഞാൻ മിണ്ടാതെ നടന്നു. ഫുഡ് കഴിക്കാൻ ഞാൻ ടേബിളിൽ തല താഴ്ത്തിയിരിക്കുമ്പോ അവൾ എന്റെ കാലുകളിൽ കാലുകൊണ്ട് ഉരസി.

അതിനുശേഷം ഞാൻ പിന്നെ പകൽ സമയം വീട്ടിലേക്ക് വരാതെ ഫ്രണ്ട്സന്റെ ഒപ്പം ചിലവിട്ടു രാത്രിയാകുമ്പോ വരും. വന്നാൽ ഫുഡ് കഴിക്കും സോഫയിൽ തന്നെ കിടക്കും. അമ്മ എത്രവട്ടം ചോദിച്ചിട്ടും ഞനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. മനസ് മുഴുവൻ അവളായിരുന്നു അവൾക്കെന്നോട് ഉള്ള കലിപ്പിൽ ഞാനില്ലാതായി പോവുകയായിരുന്നു. എന്നെ തന്നെ ഞാൻ മറന്നു ഞാൻ നീലയും പച്ചയും പുകയ്‌ക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.

അങ്ങനെ കുറച്ചൂസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാത്രി ഞാൻ പതിവുപോലെ ടീവിയിൽ ഫുട്ബോൾ കളി കണ്ടു കിടന്നു മയങ്ങിയപ്പോൾ പല്ലവി സോഫയിൽ എന്റെ അരികിൽ വന്നു കിടന്നു. ഞാൻ ആദ്യം അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. സമയം ഏതാണ്ട് രണ്ടു മണിയായികാണും.

ഞാൻ കണ്ണ് പയ്യെ തുറന്നപ്പോൾ പല്ലവി ടീഷർട്ടും ലെഗ്ഗിൻസും ഇട്ടുകൊണ്ട് എന്റെ മേലെ കിടന്നുകൊണ്ട് കരയുന്നു.

ഞാൻ പക്ഷെ മൈൻഡ് ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല. അവളുടെ അടവാണ്