Chapter Title : ട്രെയിനിലെ അങ്കിളിനൊപ്പം ഒരു കളി [Honay]

നാളായി അതുകൊണ്ടാ.”

“അതിട്ടിട്ടു കുറെ നാളായി. അതിപ്പോൾ നല്ല മുറുക്കമായിരിക്കും.”

“അത് കുഴപ്പമില്ല, നിന്നെ അതിൽ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയാടി പെണ്ണെ, അതാ.”

“ഓക്കേ, എന്നാൽ ഇടാം.”

“ആണോ. നാളെ അപ്പോൾ നിന്നെ നന്നായിട്ടൊന്നു കാണണമല്ലോ.”

“അയ്യടാ. അതെന്താ നന്നായിട്ടു കാണുന്നെ?”

“ഒന്നൂല്ല. ചുമ്മാ. നിനക്കെന്താ നടുവേദന ഇപ്പോൾ?”

“അത് പീരിയാടായിട്ടിരിക്കുകയാ. അതുകൊണ്ടാണ്.”

“അയ്യോ, അതാണോ. അപ്പോൾ നാളേം അങ്ങനാണോ? എത്ര ദിവസമായി?”

അങ്കിൾ നാളെ എന്തോ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. ചിലപ്പോൾ കളിക്കാനുള്ള പ്ലാൻ ആണെങ്കിലോ എന്നോർത്ത് എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് മൂഡ് ആയി.

“നാളെ കുഴപ്പമില്ല. അഞ്ചാമത്തെ ദിവസമാണ് നാളെ.”

“ആണോ, എന്നാൽ കുഴപ്പമില്ല.”

“അതെന്താ?”

“ഹേയ്, ഒന്നുലടി. നാളെ നിന്നെക്കൊണ്ടു ഒന്ന് ദേഹം തിരുമിപ്പിക്കാമല്ലോ എന്നോർത്താ.”

“പിന്നെ കൊള്ളാമല്ലോ.”

“ഡീ, നാളെ നമുക്ക് അവസാനത്തെ കംപാർട്മെന്റിൽ ഇരിക്കാം, കേട്ടോ.”

“അതെന്താ നമ്മൾ മിക്കവാറും അവസാനത്തെ കംപാർട്മെന്റിലല്ലേ കയറുന്നതു?”

“അതല്ല. ചിലപ്പോൾ അവസാനത്തേത് ചെറിയതാണെങ്കിൽ നമ്മൾ ഇരിക്കാറില്ലല്ലോ. നാളെ ചെറുതാണെങ്കിലും അതിൽ തന്നെ ഇരിക്കാമെന്നാണ് ഉദ്ദേശിച്ചെ.”

ട്രെയിനിൽ ചിലപ്പോൾ ആവസാനത്തെ കംപാർട്മെന്റ് പകുതി ലഗേജ് റൂമും ബാക്കി കുറച്ചു സീറ്റുകളും മാത്രമുള്ളതായിരിക്കും. ഇടയ്ക്കു ഞങ്ങൾ അതിൽ കയറാറുണ്ട്. എന്നാൽ കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ആരും ഉണ്ടാകാറില്ല. ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മാത്രമേ ആദ്യം മുതലേ അതിലുണ്ടാകുകയുള്ളു.

“അതെന്താ നാളെ അതിൽ കയറുന്നതു? എന്തോ ഉണ്ടല്ലോ മനസ്സിൽ?”

“ഒന്നുമില്ല അനുമോളെ (എന്നെ വീട്ടിൽ വിളിക്കുന്ന പേരാണ് അനു എന്ന്).”

“എന്തോ ഉണ്ട്, എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.”

“നിനക്ക് മനസിലായെങ്കിൽ എനിക്ക് അത്രയും സന്തോഷമായെടി മോളെ.”

“അതെ വേണ്ടാത്തതൊന്നും വിചാരിച്ചു വരേണ്ടട്ടോ.”

“അങ്ങനെ പറയല്ലേ അനുമോളേ. നീ എന്തായാലും നാളെ വാ.”

“ശരി വരാം. വേറെ എന്തെങ്കിലും വേണോ?”

“വേറേ വേണം നീ ചെയ്യുമോ?”

“എന്നതാണാവോ?”

“അനുമോളെ, കുറ്റിക്കാടണോ അതോ വലിയ കാടാണോ?”

“അയ്യേ. പോക്കോട്ടോ. ഞാൻ കാടൊന്നും വളർത്താറില്ല.”

“ആണോ, എന്നാൽ കുഴപ്പമില്ല.”

“അതിനെന്താ?”

“അല്ല, കാടാണെൽ പിന്നെ തപ്പി എടുക്കാൻ പാടാണല്ലോ, അതാ.”

“ഈ അങ്കിളിനു എന്ന പറ്റിയേ ഇന്ന്?”

“ഒന്നും പറ്റിയില്ല അനുമോളെ.”

“ശരി, എന്നാൽ കിടന്നുറങ്ങിക്കോ. ഞാൻ