Chapter Title : ഉമ്മയെന്ന...... മാദക തിടമ്പ് [®൦¥]

വിളിക്കില്ല നിനക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും എന്നോട് ആഗ്രഹം തോന്നിടൽ വരാം.

അതും പറഞ്ഞു കൊച്ചുമ്മ അകത്തേക്ക് പോയി. ഞാൻ വണ്ടി എടുത്തു വീട്ടിലേക്കും.

എന്റെ ഉള്ളു നീറുക ആയിരുന്നു. കൊച്ചപ്പയെ ഇനി എങ്ങനെ നോക്കും.

വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് വണ്ടി കയറ്റുമ്പോൾ ഉണ്ട് കൊച്ചാപ്പ പുറത്തു ഇറങ്ങി വരുന്നു.

,, ആഹ് നീ എത്തിയോ

,, കൊച്ചാപ്പ എപ്പോൾ വന്നു.

,, ഇപ്പോൾ ഇതുവഴി പോയപ്പോൾ ഒന്ന് കയറിയത് ആണ്.

,, ഉം

,, എന്താടാ ഒരു ഉത്സാഹം ഇല്ലാത്തത്.

,, ഹേയ് യാത്ര ക്ഷീണം.

അതും പറഞ്ഞു ഞാൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു.

,, സാബി ഞാൻ ഇറങ്ങുവ, ഇത്ത ഞാൻ പോകുന്നു.

ഈ സമയം പുറത്ത്.( ഇത് ഞാൻ കേൾക്കുന്നൊ കാണുന്നോ ഇല്ല )

ഉമ്മ ഓടി പുറത്തേക്ക് വരുന്നു .എന്നിട്ട് കൊച്ചപ്പയോട്.

,, അവൻ എന്തിയെ

,, റൂമിൽ പോയി.

,, ഞാൻ പറഞ്ഞത് അല്ലെ രാവിലെ പോകാൻ.

,, അതിനു അവൻ കണ്ടില്ലല്ലോ

,, കുറച്ചു നേരത്തെ ആണെന്കെകിൽ കണ്ടേനെ, ഉമ്മയും കൊച്ചപ്പയും തുണി ഇല്ലാതെ നിൽക്കുന്നത്.

,, ഇന്നലെ വന്നത് ആണ്.

,, എന്റെ നടു ഒടിഞ്ഞു

,, ഹും എന്ന ഞാൻ ഇറങ്ങാം

,, ഇനി എപ്പോഴാ

,, അവൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ വിളിച്ചിട്ട് വരാം

,, ശരി.

ഉമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.

ഈ സമയം റൂമിൽ ഞാൻ പൊട്ടി കരയുക ആയിരുന്നു.

കൊച്ചപ്പയെ ചതിച്ചു എന്ന വേദനയിൽ.

ഒരാഴ്ച്ച ഞാൻ ഭയങ്കര മൂഡ് ഓഫ് ആയിരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ പതുക്കെ ഞാൻ എല്ലാം മറന്നു.

ഇടയ്ക്കൊക്കെ കൊച്ചുമ്മയെ വിളിച്ചു ഒരു കളി കളിച്ചാലോ എന്നു വിചാരിക്കും.

പക്ഷെ എന്റെ മനസാക്ഷി അതിനു അനുവധിച്ചില്ല.

അങ്ങനെ 2 വർഷം കഴിഞ്ഞു ഞാനും കൊച്ചുമ്മയും അന്ന് നടന്ന കാര്യം പിന്നെ ഓർത്തെ ഇല്ല.

എല്ലാം പഴയ രീതിയിൽ പോയി. അതിനിടയിൽ ഉമ്മുമ്മ മരിച്ചു. കൊച്ചുപ്പ വരുന്നത് കുറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരു ദിവസം ഞാൻ കോളേജിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറായി.

,, ഉമ്മ ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നു.

,, ധാ