ഉമ്മയിലേക്ക് [KKWriter 2024] [Revised and Extended Edition]

ഒരു കൊതിയൻ! ഉമ്മേം മോനും പണ്ണണത് കാണാൻ നടക്കണ ഉപ്പ!”

“ഹഹഹ... നിങ്ങള്‌ സുഖിയ്ക്കണ കാണണതാ എനിക്ക് അതിലും സുഖം.”

“അതെനിയ്ക്കറിയാ..”

***

“ആഹ്. മോനെ.”

“ഉമ്മാ. എനക്ക് വരാറായ്.”

“അടിച്ചൊഴിക്ക് മോനെ.”

“ഗർഭമായിക്കാണുവോ ഉമ്മാ?”

“ആയെടാ. ന്നാലും ഒന്ന് ഒറപ്പാക്കാനാണ്‌.”

“മ്മ്. മ്മ് ഹ്. ഹ്. ഉമ്മാ. വന്നുമ്മാ. വന്ന്.“

“ങ്.. ങ്.. മ്മ് ആഹ്. ആഹ്…”

ആയിഷ അവന്റെ പുറത്ത് കെട്ടിയിരുന്ന കാലുകൾ അഴിച്ച് കിടക്കയിലേക്ക് മലർന്നു.

കഴിഞ്ഞ പതിനാലു ദിവസമായി നിർത്താത്ത പണ്ണലാണ്‌.

ദിവസവും പല പ്രാവശ്യം.

ഉപ്പാടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നാളെ ഉമ്മാ പോകുന്നതിനു മുൻപ് വയറ്റിലൊണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തണമെന്ന് ആസിഫിന്‌ നിർബ്ബന്ധം.

നാലു ദിവസം മുമ്പ് പ്രെഗ്നൻസി ടെസ്റ്റ്‌ ചെയ്തപ്പോൾ പോസിറ്റീവ്!

അതിന്റെ ആഘോഷം അവൻ അന്നുമുതൽ തന്നെ തകർത്തു പണ്ണി.

എന്നാലും മകന്‌ ഇന്നു കൂടെ പണ്ണി ഉറപ്പിയ്ക്കണമത്രേ. താൻ ഉമ്മയല്ലേ. മകനെ നിരാശപ്പെടുത്താമോ?

രണ്ടാഴ്ച എന്നുള്ളത് അവൻ നിർബന്ധിച്ച് വെറും പത്തു ദിവസമാക്കി. അതിൽക്കൂടുതൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ അവന്‌ പറ്റില്ലാത്രെ. കൈകൊണ്ട് തൊടാതെ അവന്റെ കുണ്ണ താൻ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഒഴുക്കാൻ പാകത്തിൽ നിറച്ചുവെയ്ക്കും എന്നാണ്‌ പറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നത്!

അതാണ്‌ തനിയ്ക്കും ഇഷ്ടം എന്ന് അവന്‌ നന്നായി അറിയാം.

***

പോകുന്ന തിരക്കിനിടയിൽ ആസിഫിന്റെ മേശപ്പുറത്ത്, ആയിഷ അലക്ഷ്യമായിട്ടിരുന്ന ആ പ്രെഗ്നൻസി കിറ്റ് നബീസ കണ്ടു. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കാൻ മടിപിടിച്ചു കിടന്ന ആസിഫിനെ ഉണർത്താൻ പതിവുപോലെ അവന്റെ മുറിയിൽ എത്തിയതാണ്‌ വെല്യുമ്മ.

ആദ്യത്തെ കുട്ടിയുണ്ടായതിന്റെ തെളിവ് കളയണ്ടാന്ന് അവന്‌ നിർബ്ബന്ധം. ഉമ്മ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ അവനത് എടുത്തുനോക്കണം എന്ന് വാശി.

ആയിഷ എതിർത്തില്ല. ‘ഉമ്മാ കാണാതെ സൂക്ഷിക്കണം’ എന്ന് പ്രത്യേകം ഓർപ്പിച്ചിട്ടാണ്‌ അവൾ സമ്മതിച്ചത്. എന്നാൽ ഇന്നലെ രാത്രി, കിടക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അതെടുത്തു നോക്കി ഏറെനേരം ഇരുന്നശേഷം, മേശപ്പുറത്തുവെച്ചതാണ്‌.

‘അപ്പോ… ഗർഭം ഉറപ്പാക്കീട്ടാണ്‌ ആയിഷാ പോയിരിക്കണത്. അപ്പോപ്പിന്നെ ആസിഫിന്റെ കുഞ്ഞ് തന്നെ. നന്നായി. ഈ വീട്ടിലെ ഞങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യം കാക്കണോല്ലൊ. ഇനിയിപ്പോ ആസിഫിന്റെ മനസ്സ് തളരാതെ നോക്കണം. പ്രേമിയ്ക്കുന്നയാളെ കാണാതെ വരുമ്പോൾ മനസ്സ് വാടുമെന്ന് എനിക്കല്ലേ നന്നായി അറിയാവുന്നത്! വാപ്പാ ബിസിനസ്സിന്‌ ദൂരേയ്ക്ക് പോയാൽ തിരികെ വരണത് വരെ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ അനുഭവിച്ച പരവേശം ഇവർക്കൊന്നും ആലോചിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ല.’ നബീസ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

“ആസിഫേ... മോനേ... നീ വേവലാതിപ്പെടണ്ടാ. നിന്റുമ്മാ വേഗം ഇങ്ങുപോരും. പേടിയ്ക്കണ്ട. നിന്നെക്കാണാതെ ഓൾക്കവിടെ അധികം ദെവസം നിൽക്കാനൊന്നും പറ്റില്ല.” നബീസ കട്ടിലിൽ അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന്, വിരഹാർത്തനായ പേരക്കുട്ടിയെ തലോടി ആശ്വസിപ്പിയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“അതൊന്നൂല്ലാ വെല്യുമ്മാ. എനക്ക് ങ്ങളില്ലേ?” ആസിഫ് വെല്യുമ്മാടെ ഇരുകവിളിലും പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ കൊഞ്ചി.

“നെനക്ക് ഞാനുണ്ടായാൽ പോരാന്ന് എനക്കറിഞ്ഞൂടേ മോനെ. നിന്റുമ്മാടെ അടുത്തേ നിന്റെ കൊഞ്ചലെല്ലാം നടക്കോളൂ…എല്ലാം ഞാൻ കാണുന്നതല്ലേ? വെറും പത്തു ദിവസമല്ലേ? നീ ക്ലാസ്സും, കളികളും ഒക്കെയായി ഒന്ന് ഉഷാറാക്. പിന്നെ എന്നും ഓര്‌ രണ്ടാളും വീഡിയോകോളും വിളിയ്ക്കണുണ്ടല്ലോ?”

ഉമ്മാടെ ചുവന്ന നെറ്റ് ഡ്രസ്സ് കിടക്കയിൽ വിരിച്ച്, അതിനു മുകളിൽ ആണ്‌ അവൻ കിടക്കുന്നതെന്ന് കണ്ടിട്ടും, അവർ