Chapter Title : ഉമ്മയും അമ്മയും പിന്നെ ഞങ്ങളും 12 [Kumbhakarnan]

നീയും ഉപ്പയും പിന്നെ ഉമ്മയും കൂട്ടിയാൽ നാലായില്ലേ...?"

"പടച്ചോനെ... ഉമ്മയും കൂടിയോ...അതെങ്ങനെ ശരിയാവും ഇക്കാ..?ഉപ്പയും ഞാനും കൂടിയുള്ള പരിപാടികൾ ഉമ്മയ്ക്ക് അറിയില്ലല്ലോ..."

"അതൊക്കെയറിയാം...ഞാനത് ഉമ്മയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..."

"യ്യോ...നേരോ..? ന്റെ റബ്ബേ...ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ ഉമ്മാന്റെ മുഖത്തു നോക്കും ?"

അവൾ ചിണുങ്ങി.

"നീയൊരു കാര്യം ചെയ്യ്. ഇനി നീ ഉമ്മാന്റെ മുഖത്തു നോക്കണ്ട...കുണ്ടീലും മൊലേലുമൊക്കെ നോക്കിയാ മതി..."

അത് പറഞ്ഞിട്ട് അവനൊന്നു ചിരിച്ചു.

"പോ..ഇക്കാ നിങ്ങള് വെറുതെ ആളെ മക്കാറാക്കാതെ.."

"ശരി ശരി...ഇപ്പൊ മഴ ലേശം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ വണ്ടി എടുക്കുകയാ..."

"ശരി പൊന്നേ... സൂക്ഷിച്ച് ഓടിക്കണേ.."

"ഓ...കെ മുത്തേ...ബൈ..."

കാൾ കട്ട് ചെയ്ത് ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ടു. പാല് ഛർദ്ദിച്ച് തളർന്ന കുണ്ണക്കോൽ ഒന്നു തുടച്ചിട്ട് ജെട്ടിക്കുള്ളിൽ കയറ്റി ജീൻസിന്റെ സിപ്പിട്ടു. പിന്നെ മെല്ലെ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു മുന്നോട്ടെടുത്തു.

ഈ സമയം പേരക്കുട്ടിക്കു മുന്നിൽ നിരത്തിയിട്ട കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കരികിൽ സ്തംഭിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു സുലൈമാൻ. ഇന്ന് ഈ വീട്ടിൽ വന്നുകയറിയപ്പോൾ മുതൽ ഈ തൊട്ടു മുൻപ് വരെ എന്തൊക്കെയാണ് കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്തത്..!

മോളുടെ നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞതോടെ ഇറച്ചിക്കച്ചവടം നിർത്തി. പിന്നെ മരക്കച്ചവടമായിരുന്നു. ഇന്ന് മരുമോന്റെ നാട്ടിൽ വന്നതും ഒരു മരക്കച്ചവടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യത്തിനായിരുന്നു. അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്നാൽ പിന്നെ മോളുടെ വീട്ടിലും ഒന്നു കയാറാമെന്നു വിചാരിച്ചു.

ഗേറ്റ് കടന്ന് മുറ്റത്തു വന്നപ്പോൾ പുറത്ത് ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുൻ വാതിൽ ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഉള്ളിൽ നിന്ന് ടി വി യുടെ ഒച്ച കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ബെൽ അടിക്കണോ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തു കയാറാണോ . ഒരു നിമിഷം അയാൾ സംശയിച്ചു നിന്നു. താനെന്താ അന്യനാണോ ബെല്ലടിച്ച് അനുവാദം ചോദിക്കാൻ ? തന്റെ മകളുടെ വീടല്ലേ ഇത്.! അത് മനസിൽ തെളിഞ്ഞതും വാതിൽ തുറന്ന് അയാൾ ഹാളിലേക്ക് കയറി. ടി വി യിൽ ഏതോ സിനിമ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഹാളിലെ ദിവാനിൽ പേരക്കുട്ടി കിടന്ന് ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നു.

മോളേ ജുനൂ... എന്ന് വിളിക്കാൻ നാവ് പൊന്തിയതാണ്. അപ്പോഴാണ് ഇക്കിളി പൂണ്ടിട്ടെന്നപോലുള്ള ഒരു പെണ്ണിന്റെ ചിരി മുഴങ്ങിയത്. അത്തരം ചിരി പിറക്കുന്നത് എപ്പോഴാണെന്ന് പരിചയ