Chapter Title : ഉമ്മയും അമ്മയും പിന്നെ ഞങ്ങളും 14 [Kumbhakarnan]

കൊച്ചു വർത്തമാനം..?" വന്നപാടെ അവൾ ചോദിച്ചു. "ഓ ഒന്നുമില്ല മോളേ... സലീമിന് ഇത്തിരി പൊടിയരിക്കഞ്ഞി ഉണ്ടാക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞതാണ്." നിലത്തു കിടന്ന അടുക്കള തുടയ്ക്കുന്ന തുണി കാല് കൊണ്ട് നീക്കി നിലത്തു കിടന്ന പണ്ണു ശേഷിപ്പ് വിദഗ്ധമായി മറച്ചുകൊണ്ട് ഷാഹിദ പറഞ്ഞു. അവരുടെ സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ മുംതാസിന് വാക്കുകൾ നഷ്ടമായി.

ജുനൈദ വേഗം കഞ്ഞിയുണ്ടാക്കി. ചുട്ടെടുത്ത തേങ്ങയും ഇഞ്ചിയും ചേർത്ത് നല്ലൊരു ചമ്മന്തി അമ്മിയിൽ തന്നെ അരച്ചെടുത്തു. ചൂട് കഞ്ഞിയും ചമ്മന്തിയും പാത്രത്തിലെടുത്ത് മേശപ്പുറത്തു വച്ചു. മുംതാസ് പൂമുഖത്തേക്ക് ചെന്ന് അവനെ വിളിച്ചു. "വാ മോനേ.. വന്ന് കഞ്ഞി കുട്ടിക്ക്.." അവൾ അവന്റെ ശിരസിൽ തലോടി. അവൻ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. "ഒന്നും കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ലിത്താ. വായ്ക്കകത്ത് അപ്പടി കൈപ്പാണ്. " അവൻ ദയനീയമായി മുംതാസിനെ നോക്കി. "സാരമില്ല..കണ്ണടച്ചു പിടിച്ച് അങ്ങു കുടിക്ക്.ദേ നല്ല ചമ്മന്തിയുണ്ട്. അതും ഇത്തിരി തൊട്ട് നാക്കിൽ വയ്ക്ക്.." മുംതാസ് അനിയനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

അവൻ മടിച്ചു മടിച്ച് ഒരു സ്പൂൺ കഞ്ഞി കോരി വായിലൊഴിച്ചു. നല്ല കുത്തരിയുടെ പൊടിയരി നന്നായി വേവിച്ച് തിളപ്പോടെ കുറച്ച് തേങ്ങാപ്പാലും ചേർത്ത കഞ്ഞിയുടെ സ്വാദ്. ! അൽപ്പം ചമ്മന്തി കൂടി എടുത്തു നാവിൽ വച്ചു. വാഹ്...കിടു. എന്തൊരു സ്വാദ്. പിന്നെ പാത്രത്തിൽ വിളമ്പിയത് കൂടാതെ കുറച്ചു കഞ്ഞികൂടി അവൻ ചോദിച്ചു വാങ്ങി കുടിച്ചു. വയർ നിറഞ്ഞ് ഏമ്പക്കം വിട്ടിട്ട് അവൻ മൂന്നു പേരെയും മാറി മാറി നോക്കി. മൂന്നാളും ഒരുമിച്ച് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "ആഹാ...! ഇതാണോ ഒന്നും കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ലെന്നു പറഞ്ഞത്..?" ഷാഹിദയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവന്റെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു.

"അതുപിന്നെ ഇത്രയും സ്വാദോടെ തന്നാൽ ആരായാലും മൂക്ക് മുട്ടെ കഴിച്ചുപോകും.." അവന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ ജുനൈദയ്ക്ക് ഒരു കുസൃതി തോന്നി. "വച്ചതു ഞാനാണെങ്കിലും വിളമ്പി തന്നത് ഉമ്മയല്ലേ..? ഉമ്മ മനസ്സറിഞ്ഞ് വിളമ്പിയാൽ ആരും വേണ്ടെന്ന് പറയില്ല. അത്ര സൂപ്പറായി ഉമ്മ വിളമ്പും." അത് കേട്ടപ്പോൾ ഷാഹിദ അവളെ വേണ്ടെന്ന അർത്ഥത്തിൽ കണ്ണുകാണിച്ചു. പക്ഷേ മുംതാസിന് അതൊന്നും കത്തിയില്ല. സലീം പക്ഷേ സംശയത്തോടെ ജുനൈദയുടെ നേരെ