Chapter Title : ഉമ്മയും അമ്മയും പിന്നെ ഞങ്ങളും 2 [Kumbhakarnan]

അവൾ അതിൽ തൊട്ടു. വിരലുകൾ വഴുക്കുന്നു. വിരൽ മൂക്കിനരികിൽ കൊണ്ടുവന്നു. ഒന്നു മണത്തു നോക്കി. ഇളം കരിക്ക് വെട്ടിയ മണം. പാവാട കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് തുടയിടുക്കിൽ അമർത്തി തുടച്ചു.

മകന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒന്നു ചുംബിച്ചിട്ട് അവൾ കിടന്നു.തന്റെ കുഞ്ഞിന് നല്ല ബുദ്ധി നല്കണേ എന്ന് പടച്ചോനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു എപ്പോഴോ ഉറക്കം കണ്പോളകളെ തഴുകി. അതിനു ശേഷം അവനെ ഒപ്പം കിടത്തിയിട്ടില്ല.

"എന്തിനാണുമ്മാ എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടത്തുന്നത് ?"
അടുത്ത മുറിയിൽ കിടക്കവിരിച്ചപ്പോൾ അവൻ ചോദിച്ചു .

"അതേയ്... ഉമ്മാന്റെ പൊന്നുമോൻ ഇപ്പോൾ വളർന്നില്ലേ...ഇനി ഒറ്റക്ക് കിടന്ന് പഠിക്കണം.."

അവൻ പഠിച്ചു...വളർന്നു.
പിന്നീടൊരിക്കലും അവൻ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ തന്റെ ശരീരത്ത് മറ്റൊരു രീതിയിൽ സ്പര്ശിച്ചിട്ടില്ല. അന്നത്തെ രാത്രിയിൽ ഏതോ സ്വപ്നം കണ്ട് ബോധമില്ലാതെ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തതാവും തന്റെ മകൻ. അവൾ അങ്ങനെ ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അവൻ ഉമ്മാ എന്ന് വിളിച്ചത് ബോധപൂർവ്വമല്ലേ..?

പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞതോടെ അവൻ ഒരു ഒത്ത പുരുഷനെപ്പോലെയായി. അവധി ദിവസങ്ങളിൽ വെയിൽ വീണാലും എഴുന്നേൽക്കാറില്ല. മിക്കപ്പോഴും താൻ ചെന്ന് വിളിച്ചുണർത്തണം.  രാത്രിയിൽ ജെട്ടിയിടുന്ന ശീലം പണ്ടുമുതൽക്കെ അവനില്ല. മലർന്നു കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്ന അവന്റെ കൈലി സ്ഥാനം മാറിയാവും കിടക്കുക. ചേലാകർമ്മം ചെയ്ത അവന്റെ കുഞ്ഞൂട്ടൻ ചിലനേരങ്ങളിൽ മേൽക്കൂര നോക്കി വിറച്ചു നിൽക്കുന്നത് കാണാം. നല്ല വെളുത്ത തടിയും ചുവന്നു തുടുത്ത തലയുമായി ഓമനത്തം തോന്നുന്ന രൂപത്തിൽ അവന്റെ നിൽപ്പ് കാണുമ്പോൾ മേലാകെ തരിച്ചുപോകാറുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ മകനോട് തോന്നുന്ന മാതൃ സഹാജമല്ലാത്ത  വികാരത്തെ ഓർത്ത് സ്വയം ശപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എങ്കിലും ഇന്ന് കൊതി സഹിക്കാതെ ഒന്നു തൊട്ടു