Chapter Title : ഉമ്മയും അമ്മയും പിന്നെ ഞങ്ങളും 5 [Kumbhakarnan]

ആ നിമിഷം തോന്നിയത്. !!!

ഹൃദയത്തിലേക്ക് മലരമ്പന്റെ പുഷ്പശരം തുളഞ്ഞു കയറിയ ലഹരി. കൈയുയർത്തി ഒന്നു തൊടാൻ ഉള്ളം കൊതിച്ചു. കൊതിച്ചത് മാത്രമല്ല, ഇടതുകൈ മെല്ലെ ഉയർത്താൻ തുടങ്ങിയതുമാണ്. അപ്പോഴാണ് മുൻ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും അവൾ അകന്നു മാറിയതും. തൊടണ്ട...ആ സാന്നിദ്ധ്യമെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ച് ഉമ്മയോടും ഭാര്യയോടും കാര്യം പറഞ്ഞു. മേനോൻ സാറിനൊപ്പം അവൻ എവിടെ പോകുന്നെന്നു പറഞ്ഞാലും അവർ എതിർക്കില്ല. അത്രയ്ക്ക് വിശ്വാസമാണ് മേനോനെ.

വൈകിട്ട് മൂന്നു മണിക്ക് അവർ പോകാൻ തയാറായി ഇറങ്ങി. കടും നീല നിറത്തിലുള്ള ടോപ്പും വെള്ള ലെഗ്ഗിൻസുമായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. ഒരു ഷോൾ കൊണ്ടു പോലും മറയ്ക്കാത്ത പോർമുലകൾ ഇറുകിയ ടോപ്പിൽ തലയുയർത്തി നിന്നു.

മേനോൻ ഇന്നോവ തിരിച്ചിട്ടു. ബായ്ക്ക് ഡോർ തുറന്ന് അവനവിടെ കയറാൻ തുടങ്ങി.

"ഡാ... നീ മുന്നിലിരിക്ക്. അവൾ പിറകിലിരുന്നോളും."

മേനോൻ അവനെ വിലക്കി.

"ശരിയാ... റഫീക്ക് മുന്നിൽ ചേട്ടനോടൊപ്പം ഇരുന്നോളൂ...വഴിയും പറഞ്ഞുകൊടുക്കണ്ടേ...?"

അവൾ ഭർത്താവിനെ പിന്താങ്ങി.

"വേണ്ടാ...ചേച്ചി മുന്നിലിരുന്നാൽ മതി. പോകുന്ന വഴിക്കുള്ള കാഴ്ചകളൊക്കെ ശരിക്കും കാണാമല്ലോ. വഴി പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ പിന്നിലിരുന്നാലും മതിയല്ലോ.."

ഇതും പറഞ്ഞ് അവൻ ഇടതു വശത്തെ ബായ്ക്ക് ഡോർ തുറന്ന് അകത്തുകയറിയിരുന്നു. പിന്നീട് അവർ നിര്ബന്ധിച്ചില്ല. ശാരിയും കയറിയിരുന്ന് ഡോർ അടച്ചു. പിന്നിലിരിക്കാൻ അവൻ താത്പര്യപ്പെട്ടത് വെറുതെയല്ല. മുൻപിൽ ചേച്ചി കയറിയാൽ സ്വാഭാവികമായും ഇടതു വശത്തല്ലേ ഇരിക്കാൻ കഴിയൂ..!! അതേ വശത്ത് പിന്നിലെ സീറ്റിലിരുന്നാൽ അവരുടെ ദേഹസുഗന്ധം തനിക്ക് നുകരാമല്ലോ...

വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.

"റഫീക്കേ... ആ വാഗണർ വിറ്റിട്ട് ഇതുപോലൊരു വലിയ വണ്ടി വാങ്ങിച്ചുകൂടെ...??"

പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി ശാരി ചോദിച്ചു.

"എത്ര തവണ ഞാൻ പറഞ്ഞതാണെന്നോ...കേൾക്കില്ലവൻ "

മേനോനും ഭാര്യയെ പിന്തുണച്ചു.

"ഓ...ഇത് മതി ചേച്ചീ... ഞങ്ങൾ ചെറിയ ഫാമിലിയല്ലേ...അതുകൊണ്ട് ചെറിയ വണ്ടിമതി. മാത്രമല്ല...വലിയ വണ്ടിയോടിക്കാൻ സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് പേടിയാണ്..."

അതും പറഞ്ഞ് അവൻ ചിരിച്ചു.

"പിന്നേ... വലിയ വണ്ടി ഓടിക്കാൻ പേടിയേന്തിനാ...? ചെറിയ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതുപോലെയല്ലേ വലുത് ഓടിക്കുന്നതും..?"

അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ ഒരു കുസൃതി