Chapter Title : ഉമ്മയും മോനും [Sabeer]

നീറ്റൽ വന്നു ഞാൻ അത് പുരട്ടൻ സമ്മതിച്ചില്ല.

അമ്മായി : ഞാൻ പതുകെ തേച് തരാം വേദനിക്കില്ല മാനു നല്ല കുട്ടി അല്ലെ.

അന്ന് ഉമ്മുമ്മന്റെ അടുത്തേക്ക് പിന്നെ ഞാൻ പോയില്ല ഉച്ചക്ക് ചോറ് കഴിച് ഞാൻ ഒന്ന് മഴങ്ങിയ ശേഷം വീട്ടിലേക്ക് പോരാൻ അവിടെന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ.

അമ്മായി : മാനു എന്നോട് വെറുപ്പ് ആയോ.

ഞാൻ : ഒരിക്കലും ഇല്ല അത് സാരല്ല്യ അമ്മായി.

അമ്മായി : ഉമ്മ ചോദിച്ചാൽ എന്താ പറയുക നീ.

ഞാൻ : അറിയൂല അതാ ഒരു പ്രശ്നം.

അമ്മായി : ഇന്ന് പോണ്ട ഇവിടെ നിന്നോ ആ മരുന്ന് ഒരു വട്ടം കൂടി തേച്ചിട്ട് നാളെ പോകാം അപ്പോയെക്കും ആ പാട് പോകും നല്ല കുട്ടി അല്ലെ.

ഞാൻ : ഉമ്മ ഒറ്റക്ക് അല്ലെ സമ്മതിക്കൂല.

അമ്മായി : ഞാൻ വിളിച് പറയാം.

അമ്മായിന്റെ സങ്കടം കണ്ട് ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.

അങ്ങനെ അമ്മായി ഉമ്മാക്ക് വിളിച് പറഞ്ഞ് അന്ന് ഞാൻ അവിടെ നിന്ന്.

എനിക്ക് ഉമ്മ തനിച് ഒരിക്കലും നിക്കില്ല പ്രശാന്ത് ചേട്ടൻ ഇന്ന് കൂട്ട് ഉണ്ടാകും അവർക്ക് ഇത് ഒരു അവസരം ആയി.

അമ്മായി : നീ എന്താ ആലോചിക്കുന്നത് മാനു.

ഞാൻ : ഒന്നും ഇല്ല.

അമ്മായി ചായ കുടിച്ചിട്ട് ഞാൻ ആ മരുന്ന് തേച് തരട്ടെ ഒന്നുടെ.

ഞാൻ : വേണ്ട അമ്മായി രാത്രി ഞാൻ തേച്ചോണ്ട്.

നബീല : എടാ എന്നെ സാറുമിന്റെ വിട്ടിൽ ഇറക്കിയാൽ മതി വീട്ടിലേക്ക് പോകണ്ട.

പ്രശാന്ത് : കള്ളി അപ്പോ ഇന്ന് പൊളിക്കാൻ ഉള്ള തിരുമാനം ആണ്.

നബീല : നിനക്ക് അല്ലെ ഇന്ന് ലോട്ടറി അടിച്ചത് ഇന്ന് ഞങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് കിട്ടൂലെ.

പ്രശാന്ത് : അവളെ വിളിച് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്താ പറഞ്ഞത്.

നബീല : അവൾ ഇന്ന് അവളുടെ പാർലറിൽ പോയി ഒന്ന് മിനുക്കി എടുക്കാൻ ഉണ്ടന്ന്.

പ്രശാന്ത് : അത് കലക്കും.

നബീല : പോടാ.
.
.
രണ്ടും കൂടി എന്നെ കൊല്ലാതെ ഇരുന്നാൽ മതി.