Chapter Title : ഉൺ പൂറ്റിൽ എൻ കുണ്ണയ് [Baadal]

‘ ങേ’… ‘ ഞാന്‍ ഞെട്ടി. ഇതെവിടുന്ന് ഈ പെണ്ണിന്‍റെ ശബ്ദം. പെട്ടെന്ന് മുണ്ടുടുത്തു ചുറ്റും നോക്കി.
‘ ആരാത്…’ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
‘ നാന്‍ താന്‍ … ഇങ്കെ… ഉള്ളേ ഇരുക്ക്…’ തൊഴുത്തില്‍ നിന്നാണു ശബ്ദം. താഴ്ത്തി ചെരിച്ചു കെട്ടിയിരുന്ന തൊഴുത്തിന്‍റെ മേല്‍ക്കൂരയ്ക്കടിയില്‍ കൂടി ഞാന്‍ കുനിഞ്ഞു നോക്കി. ദേ, അവിടെ ഇരിക്കുന്നു ഇങ്ങോട്ടു നോക്കി നീലപ്പാവാടയും ചുവന്ന ബ്ലൗസും വെള്ള ഡാവണിയും ചുറ്റി ഒരു പെണ്ണ്. ഭഗവാനേ ! അവളെല്ലാം കണ്ടു. ചരിഞ്ഞ മേല്‍ക്കൂരയുടെ അറ്റം കാരണം തൊഴുത്തിലിരുന്ന അവളേ ഞാനൊട്ടു കണ്ടുമില്ല, അരികില്‍ കടന്നു പോന്നപ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചുമില്ല.
അയ്യോ.. ഞാന്‍… രാവിലേ മുള്ളാന്‍…
എന്നയ്യാ ഇത്… നാന്‍ ഇങ്കേ ഒരു പൊണ്ണ് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും എല്ലാം പൊക്കിപ്പിടിച്ച് …’
‘ സത്യമായിട്ടും ഞാന്‍ ഇതിനേ കണ്ടില്ല… നിങ്ങളാരാ..?…’
‘ അതു ശെരി, നാന്‍ ആരാന്ന്… അമ്മാക്കിട്ടെ ശൊല്ലപ്പോറേന്‍…’
‘ അമ്മയാണെ സത്യം ഞാനറിഞ്ഞില്ല…. ഇയാളിവിവിടെ എന്തെടുക്കുവാ… ഈ പരപരാ വെളുപ്പിനു…?..’
‘ നാന്‍ പശുവിനേ കറക്കുവാരുന്നു. അപ്പോ നീങ്കെ… വന്ത്… അന്ത തുണി മേലെപ്പോട്ട്… അന്ത പെരിയ സാമാനം… കയ്യിലേ എടുത്ത് എന്നെന്നവാ ശെയ്യറത്…. ഉങ്കളുക്ക് വെക്കമേ ഇല്ലയാ…? ഛെ.. ഛെ..’ ആ പെണ്ണ് നിര്‍ത്തി.
‘ അയ്യോ ഞാനറിയാതെയാ… അപ്പച്ചിയോടു പറയേണ്ട… ഇനി ഉണ്ടാവില്ല…’
ഞാനാകെ വിരണ്ടു. പണ്ടേ ഞാന്‍ പേടിത്തൊണ്ടനാ. മനസ്സില്‍ സകല പെണ്ണുങ്ങളേയും തുണിയുരിച്ചു പണ്ണും, വാണമടിക്കും. നേരില്‍ കണ്ടാല്‍ നെഞ്ചിടിക്കും, മറ്റൊന്നു കൊണ്ടുമല്ല, മാനഭയം കൊണ്ട്. ഒരു പെണ്ണിനേ ബലാല്‍സംഗം ചെയ്യാന്‍ പോലുമുള്ള മനക്കരുത്തുണ്ട്. പക്ഷേ മാനം. എന്‍റേയും കുടുംബത്തിന്‍റെയും. അതോര്‍ക്കുമ്പം എല്ലാം പോകും, പിന്നെ വാണമടി തന്നേ ശരണം. ഞാന്‍ അവളേ കടന്നു പോരുമ്പോള്‍ അവള്‍ പറയുന്നത് കേട്ടു‘ നാന്‍ എല്ലാമേ പാത്താച്ച്… എന്നാ പെരിയ സാമാനം.. ആനാലും ഇപ്പടി വെളിയേ കാട്ടറുതുക്ക് ഉനക്ക് വെക്കമേ ഇല്ലയാ…?…
ഞാന്‍ ഓടി അടുക്കളയില്‍ കേറി. അപ്പച്ചി ദോശ ചുട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കിതപ്പൊതുക്കി, ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
‘ അപ്പച്ചീ.. തൊഴുത്തില്‍ ഒരു പെണ്ണിരിക്കുന്നു. അതാരാ… എന്തു ചെയ്യുവാ അവിടെ ഈ വെളുപ്പിനു…?…’