Chapter Title : ഉന്മാദഹർഷം [കൊമ്പൻ]

“ശ്യാം. നീയെന്തൊക്കെയാണ് പറയുന്നത്…”

“എനിക്കറിയാം ചതിയാണ്. പക്ഷെ പറ്റിപ്പോയി. ഗൗരിയോട് ഇതേക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കാൻ ആണ് ഞാനോരോ തവണയും ശ്രമിച്ചത്. കഴിഞ്ഞില്ല!!! ഇന്നിപ്പോ എനിക്ക് ആലോചിച്ചിട്ട് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നപോലെയുണ്ട്…എനിക്ക് നിങ്ങൾ രണ്ടാളും മാപ്പ് തരണം!!!” ശ്യാമെന്റെ കാലിൽ വീണു പറഞ്ഞപ്പോ, എനിക്കും മറ്റൊന്നും ഒളിച്ചു വെക്കാനായില്ല! ഞാനും അന്തിവെയിലിൽ സൂര്യനെ സാക്ഷി നിർത്തി എല്ലാമവനോട് ഏറ്റു പറഞ്ഞു. എന്റെ മകളാണെന്നുള്ള സത്യമൊഴിച്ചു എല്ലാം!!!!! ഒപ്പം എല്ലാമെന്റെ തെറ്റാണെന്നും ഗൗരിയെ ഒരിക്കലും പഴി പറയരുതെന്നും!

ശ്യാമിനു പക്ഷെ അതൊരു ഷോക്ക് അല്ലായിരുന്നു, ഗൗരിയുടെ ജീവിതം ഒരു തീരാ ദുഖത്തിലേക്ക് വീണു പോകാതെ പിടിച്ചു വെച്ചതിൽ ഉള്ള നന്ദിയും ചാരിതാർഥ്യവും ഞാനാ മുഖത്ത് കണ്ടു. അവനെന്നെ ഇറുകി പുണർന്നു.

ശ്യാം പിറ്റേന്ന് കാലത്തു തന്നെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. അവൻ തന്നെ എല്ലാം ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞു. ഇനി നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നേഹയോടപ്പം ആയിരിക്കുമെന്നും. അവനെ ശപിക്കരുതെന്നുമവൻ പറഞ്ഞത് ഞാനും കേട്ടു. പകൽ മുഴുവനും ഗൗരി ഒരു മുറിയിൽ തനിച്ചായിരുന്നു. എന്നോടൊന്നു സംസാരിക്കപോലും ചെയ്തില്ല. പക്ഷെ അവൾ എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് കരഞ്ഞില്ല!!

പക്ഷെ ഇരുട്ട് മുറിയിൽ ആ രാത്രിയവൾ ഉറങ്ങാതെ ഒരുപാടു നേരം കരഞ്ഞു. എന്നോടുള്ളത് കാമത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ പ്രണയം ആണെങ്കിലും അവളുടെ കഴുത്തിലെ താലി അത് ശ്യാം കെട്ടിയതല്ലേ! പെട്ടന്നു അവളെ പൂർണ്ണമായും ജീവിതത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന് കേൾക്കുമ്പോ താങ്ങാൻ ആവില്ലല്ലോ…..

പിറ്റേന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു. ശേഷം ഗൗരിയും കുറച്ചു ദിവസം സംസാരിച്ചില്ല. പതിയെ പതിയെ ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ ആരംഭിച്ചെങ്കിലും പഴയപോലെ ആയിരുന്നില്ല. എല്ലാം അവളുടെ വിധിയെന്ന് സ്വയം പഴിച്ചുകൊണ്ട്