Chapter Title : ഉന്മാദഹർഷം [കൊമ്പൻ]

മടി.. തനിച്ചുള്ള ജീവിതമല്ലേ....പിന്നെ ഓരോ കൊല്ലം കഴിയുമ്പോ പ്രായം കൂടുകയുമാണല്ലോ!”

അവൾ പെട്ടെന്ന് പ്രതികരിച്ചു, “എന്താ അച്ഛാ! അച്ഛന് വയസ്സായി എന്നാരെങ്കിലും പറയുമോ? അച്ഛനിപ്പോഴും കാണാൻ ചെറുപ്പവും മിടുക്കനുമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം…. പിന്നെ തനിച്ചല്ലല്ലോ..ഞാനുണ്ടല്ലോ!”

"ഗൗരിക്ക് അങ്ങനെയാണോ തോന്നുന്നേ?" അവളുടെ വിളഞ്ഞു ഉരുണ്ട മുലയിലും ആഴത്തിലുള്ള പൊക്കിളിലും നോക്കികൊണ്ട് ചെറു കിതപ്പോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"അതെ, എന്നോട് തനിച്ചിരിക്കണ്ടന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടിപ്പോ അച്ഛനെന്തേ… വിഷമിക്കുന്നെ, അതിനു ഞാനെന്തായാലും സമ്മതിക്കില്ല!" അവൾ പറഞ്ഞു, ഞാൻ എവിടെയാണ് നോക്കുന്നതെന്ന് അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഗൗരി വേഗം അവളുടെ സാരി ശെരിയാക്കിയ ശേഷം, "അച്ഛന് എന്തിനാ ഇപ്പൊ ഈ സംശയം?"

“ഒന്നുമില്ല, ഗൗരിയെപോലെ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീകൾക്ക് വയസായ എന്നെപോലെയുള്ള ആളുകളുടെ കമ്പനി പോലും മടുപ്പല്ലെ?" ഞാൻ അവളെ ആഴത്തിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു.

ഗൗരിയുടെ കവിളുകൾ നാണത്താൽ പിങ്ക് നിറമായി മാറിയത് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു, “അച്ഛനൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല, ഒരു മടിയും വിചാരിക്കണ്ട, ഇപ്പോഴത്തെ ആണുങ്ങൾക്കില്ലാത്ത ഉറച്ച ശരീരമാണ് അച്ഛന്. അമ്മയുടെ മരണത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ അച്ഛൻ വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, രണ്ട് കുട്ടികളുടെ ഈ വീട്ടിലുണ്ടാകുമായിരുന്നു, ”അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഈ പ്രായത്തിൽ എനിക്കിനി ആരാണൊരു ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കല്യാണം തരിക, ഇനി പെൺകുട്ടിയുടെ പരെന്റ്സ് സമ്മതിച്ചാലും ഏതെങ്കിലുമൊരു പെൺകുട്ടി സ്വയമതിനു തയാറാകുമോ"

“എന്തുകൊണ്ട് ആയിക്കൂടാ? മുടിയിപ്പോഴും നരച്ചട്ടില്ല, ശരീരം നല്ലപോലെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുമുണ്ട്, പെണ്ണിനെ സ്നേഹക്കാനുള്ള മനസുമുണ്ട് …..അച്ഛനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഇപ്പോഴും പെണ്ണുങ്ങൾ മുന്നോട്ടു വരും”, അവൾ എന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കാതെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. ഞാനതു കേട്ടതും അക്ഷരാർദ്ധത്തിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി !!

"നീയാണ് പെൺകുട്ടിയെങ്കിൽ, നിനക്കെന്റെ ആലോചന വന്നാൽ നീ എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുമോ?" ഞാൻ മടിച്ചു ചോദിച്ചു. മകളുടെ സ്‌ഥാനത്തുള്ള ഗൗരിയോട് ഇങ്ങനെ പറയണമെന്നു ഞാൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതല്ല. പക്ഷെ ശപിക്കപ്പെട്ട നിമിഷത്തിൽ അത് എന്റെ വായിൽ നിന്നും വഴുതി വീണു.

ഗൗരി അത് കേട്ടതും ഞെട്ടിപ്പോയി, അവൾ എന്ത് പറയുമെന്നറിയാതെ വശം കെട്ടുപോയി. പക്ഷേ, വേഗം മനസ് വീണ്ടെടുത്ത് അവൾ എനിക്കൊരു മറുപടി തന്നു, "തീർച്ചയായും, പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ……ശ്യാം!!" എന്നിട്ട് അവൾ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞ ശേഷം ദയനീയമായി തല താഴ്ത്തി.

“എങ്കിൽ ഇപ്പൊ അവനിവിടെയില്ലാലോ, എങ്കിൽ നീ എന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിക്കോട്ടെ!” ഞാൻ പെട്ടെന്നത് പറഞ്ഞെങ്കിലും മനസിലൊരു പശ്ചാത്തപം ഉണ്ടായിരുന്നു ശെയ് !!!! എന്തിനാണ് ഇപ്പോ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽ എന്റെ