Chapter Title : ഉർവശി ശാപം ഉപകാരം 2 [Danilo]

സ്വന്തം കുട്ടിയാണെന്ന് കരുതി അവനെ വളർത്തി. പക്ഷെ വെണ്ടിലേറ്ററിൽ കിടന്നു ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് സിന്ധു കണ്ണ് തുറന്നു. അപ്പഴും ലത എന്നെ സഹായിച്ചു. പ്രസന്നനും സിന്ധുവിനും അറിയില്ല കുട്ടിയെകുറിച്ച്, രണ്ടുപേരും കുട്ടിയെ കണ്ടിട്ടുമില്ല അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരോടു അവളുടെ കുട്ടി ജനിച്ചപ്പോൾ മരിച്ചുപോയെന്നു വരുത്തിതീർക്കാൻ പറഞ്ഞു. കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ടുപോലും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്, അപ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ഒരു സങ്കടമേ അവർക്കുണ്ടാകുകയുള്ളു. ഞാൻ സ്വയം ക്ഷപ്പിച്ചുകൊണ്ടു അവരെ അതുപറഞ്ഞു മനസിലാക്കി. സിന്ധു ഒരു മാസംകൊണ്ട് പൂർണ ആരോഗ്യവതിയായി. പക്ഷെ പ്രസന്നൻ വീണ്ടും രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞാണ് വീട്ടിലേക്കു എത്തുന്നത്. അല്പം വൈകിയാണ് , ആ അപകടത്തിൽ അവന്റെ സന്ദനോൽപതന ശേഷി നഷ്ടപെട്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ മനസിലാക്കിയത്. അപ്പോഴേക്കും വളരെ വൈകിയിരുന്നു. ആരോടും ഒന്നും പറയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. പാപിയാണ് ഞാൻ.

അത്രയും പറഞ്ഞു മുത്തശ്ശി പൊട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി. ഗ്ലാടിസ് സിസ്റ്റർ ഇതെല്ലാം കേട്ടു കിളി പറന്നു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

സിസ്റ്റർ : കരയല്ലേ... അമ്മേ.... എല്ലാം മോളിലൊരാൾ കാണുന്നുണ്ടല്ലോ. അമ്മ നല്ലത് വിചാരിച്ചല്ലേ എല്ലാം ചെയ്തത്. സാരമില്ല... പോട്ടെ..

ഓമന : സിസ്റ്റർ, ദയവായി ഇതാരും അറിയരുത്. ഞങ്ങൾ കുറച്ചുപേർക്ക് മാത്രമേ ഇതറിയു.

സിസ്റ്റർ : ഒരിക്കലുമില്ല. അമ്മ സമാധാനവായിട്ടു ചായ കുടിക്കൂ. ഒന്നുല്ലേലും ഇപ്പോൾ അവന്റെ പെറ്റമ്മയും പോറ്റമ്മയും അവന്റെ കൂടെത്തന്നെ ഇല്ലേ, ആതാണ് വിധി.

അങ്ങനെ സിസ്റ്റർ മുത്തശ്ശിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു ഇരുവരും ചായകുടിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു തിരികെ എത്തി. അപ്പോഴേക്കും പ്രസന്നാനും സിന്ധുവും ഗോഗുലും എണീറ്റിരുന്നു. ഗോഗുൽ പ്രതീക്ഷയോടെ തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ കാണാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. സിസ്റ്ററിനെ കണ്ടതും ഗോഗുൽ അവരുടെ അടുത്തെത്തി. രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് ഒരു നാണം ഉണ്ടായിരുന്നു.

സിസ്റ്റർ : ഹലോ, ഗോഗുൽ. വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ ബോടിയൊക്കെ ഒന്ന് റെഡിയായല്ലോ.

ഗോഗുൽ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കാണിച്ചു. മുത്തശ്ശി സിന്ധുവിനെ സിസ്റ്റർക്കു പരിചയപ്പെടുത്തി. എല്ലാവരും ഡോക്ടർ വരുന്നതുവരെ കാത്തിരുന്നു. വൈകാതെ ഡോക്ടർ എത്തി.

ഡോക്ടർ : ആർ യു Mr. Gogul?

ഗോകുൽ പ്രതീക്ഷയോടെ തലയാട്ടി.

ഡോക്ടർ : താൻ ആള് ഭാഗ്യവാനാണ്. ഇത്രയും മേജർ ബർൺസ് ഉണ്ടായിട്ടും പെട്ടന്ന് തന്നെ