Chapter Title : ഉർവശി ശാപം ഉപകാരം 2 [Danilo]

അതെന്നാടി അങ്ങനെ പറഞ്ഞെ, എനിക്ക് എന്റെ പേരക്കുട്ടികൾ എല്ലാരും ഒരേപോലെയല്ലേ. നിന്റെ മോനോട് ഞാൻ എന്നാ, എന്തെങ്കിലും കാര്യത്തിന് മാറ്റി നിർത്തിയിട്ടുണ്ടോ.

പ്രമീള : ഇവനെപ്പോലെത്തന്നെയാ, രാഹുലും . പാൽ പാത്രം എടുക്കാൻ ഇങ്ങോട്ടു വരാൻ പറഞ്ഞപ്പോ അവനെന്നാ പറഞ്ഞെന് അറിയോ, അവനെ ഇനി കണ്മുന്നിൽ കണ്ടാൽ ശെരിയാകുമെന്നാ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞെന്നു, അതുകൊണ്ട് അവനു പേടിയാ ഇങ്ങോട്ടു വരാനെന്നു.

ഓമന : അതേ, പിള്ളാരായാൽ ഇത്തിരി കുരുത്തകേടൊക്കെ കാണിക്കാം. ഒത്തിരി ആകരുത്. അവൻ ആ കല്ലടിക്കുന്ന സാമാനം വെച്ചു കളിച്ചു, എന്റെ ക്ടാവിന്റെ കണ്ണ് ഇപ്പഴും ശരിയായിട്ടില്ല. സിന്ധുനോട് ചോദിച്ചു നോക്ക് എത്ര തവണ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോയെന്നു.

ലത : മതി ചേച്ചി.

പ്രമീള : അല്ലെങ്കിലും പണ്ടേ ചേട്ടനെക്കാളും എന്നെക്കാളും പ്രിയയോടാ അമ്മക്ക് സ്നേഹം. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണം കെടുത്തിയിട്ടും അമ്മക്ക് ആ വേർതിരിവ് ഇതുവരെ മാറിയിട്ടില്ല. പുതിയ പേരകിടാവിനെ കൊഞ്ചിച്ചു കൊഞ്ചിച്ചു എല്ലാം ഇവനും ഇവന്റെ അമ്മക്കും അങ്ങ് കൊടുത്തേക്കരുത്. ഞങ്ങൾക്കും എന്തെങ്കിലൊക്കെ ബാക്കി വെച്ചേക്കണം.

അമ്മിണി : എന്നാടി പൂറി മോളെ നിനക്ക് വേണ്ടത്. നിന്റെ തന്ത എല്ലാം വിറ്റു തൊലച്ചിട്ടേ ഉള്ളു. എന്റെ പേരിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതാ ഇപ്പോ ഈ ബാക്കി ഉള്ളത്. അതിൽനിന്ന് നിനക്കും നിന്റെ കെട്ടിയോനും കൊറേ തന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ, നിന്റെ കൊച്ചിന്റെ പ്രസവിത്തിന്റെ ചെലവുപോലും നിന്റെ കെട്ടിയോൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ. നിനക്കും നിന്റെ കെട്ടിയോനും ഞാൻ ഇനി എന്റെ മൈര് പറിച്ചു തരും.

ലത : ശേ... എന്നതാ ചേച്ചി ഇത്, പിള്ളേരുടെ മുന്നിനാണോ ഇങ്ങനൊക്കെ പറയുന്നേ, ഈ സന്ധ്യക്ക്‌ ഇങ്ങനെ ചുമ്മാ ഒച്ചവെക്കാതെ. പ്രമീളെ നീ പാത്രം എടുക്കാൻ വന്നതാണെങ്കിൽ അതെടുത്തോണ്ട് ഇരുട്ടാകുന്നതിനു മുന്നേ വീട്ടിലേക്കു പോ..

ഇതെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ടു ഗോഗുൽ സിന്ധുവിന്റെ കാലിന്റെ ഇടക്ക് അവരുടെ തൊട്ടു താഴെയായി പടിയിൽ വായും പൊളിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു.

പ്രമീള പാൽ പത്രവുമെടുത്തു വീട്ടിലേക്കു പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് മടങ്ങി.

സിന്ധു : നീ ഇതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ട, ഇതൊക്കെ ഇവിടെ പതിവാ. അവൾക്കങ്ങനെ ഒരു സ്വഭാവമാ.

ഗോഗുൽ ടൈറ്റാനിക്കിലെക്കാണോ വലതുകാൽ വെച്ചു കയറിയതെന്നു ഒരു നിമിഷം ഓർത്തുപോയി.