Chapter Title : വാച്ച് മാൻ [ അൻസിയ ]

കുത്തുന്നതും ....

"മക്കളൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല അല്ലെ മാഡം....??

"നല്ല മക്കളാ ബെഡ് കണ്ടാൽ മതി ഉറങ്ങാൻ..."

"കാണാഞ്ഞത് നന്നായി പേടിക്കും ഇപ്പൊ മാഡം തന്നെ കണ്ടില്ലേ...??

"മാഡം എന്ന് വിളിക്കണ്ട പേര് മതി...."

"അത്..."

"അത് മതി..."

"ഇപ്പൊ പേടി മാറിയോ...?? മുൻഭാഗം ഒന്ന് അമർത്തി വയറിലും പിടിച്ചാണ് അത് ചോദിച്ചത്...

"കണ്ണിൽ നിന്നും മായുന്നില്ല ..."

"ഇനി പേടിക്കണ്ട ഞാനുണ്ടല്ലോ പുറത്ത്..."

"ചേട്ടൻ പുറത്തല്ലേ... അകത്തു വല്ലതും നടന്നാലോ...??

"എന്നെ വിളിക്കണം..."

"വിളിക്കാൻ പോയിട്ട് ഒച്ച വെക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല നേരത്തെ..."

"എന്താ ചെയ്യാ...??

"വീടിനും സ്വത്തിനും അല്ല കാവൽ വേണ്ടത് എനിക്കും മക്കൾക്കുമാണ്..."

"ഞാനുണ്ടാകും നിഴലുപോലെ..."

"ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലങ്കിൽ അകത്തു കിടന്നൂടെ..."

"അത് വേണോ...??

"ചേട്ടൻ കിടക്കാൻ പന്ത്രണ്ട് മണിയെങ്കിലും ആവില്ലേ...??

"അതാകും..."

"മക്കൾ ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം വന്ന് കിടന്നാൽ മതി അപ്പൊ ആരും അറിയില്ല...." കുലച്ചു നിൽക്കുന്ന അയാളുടെ അരകെട്ടിലേക്ക് ചന്തി അമർത്തിയാണ് സുഷമ അത് പറഞ്ഞത്...

"ആകെ മൂന്ന് മുറികൾ അല്ലെ താഴെ ഉള്ളു അതിൽ മൂന്ന് പേരും കിടക്കും ഞാൻ പിന്നെ മുകളിൽ കിടന്നിട്ട് എന്താ കാര്യം...??

"ഹാളിലോ ഇവിടെ നിലത്തോ കിടന്നൂടെ.... എനിക് വേണ്ടി..."

ഒട്ടിയ ആലില വയറിൽ നന്നായി അമർത്തി പിടിച്ച് അയാൾ സുഷമയുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു...

"കിടക്കാം മുറിയിൽ ആകുമ്പോ മക്കളും കാണില്ലല്ലോ..."

"ഉം.."

അടുത്തിടെ നടന്ന കൊലപാതകത്തിൽ പങ്കുള്ള ആളാണെന്ന് കരുതിയകണം പോലീസ് പറന്നെത്തി... അവിടെ ഇട്ട് കൊണ്ടുതന്നെ നാലെണ്ണം പൊട്ടിച്ച് വണ്ടിയിലേക്ക് കയറ്റി കൊണ്ടുപോയി.... അവർ പോയതും മുറ്റത്ത് തന്നെ നിന്ന പ്രേമനോട് സുഷമ കയറി വരാൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി... മുകളിലേക്കും താഴേക്കും തെന്നി കയറുന്ന ഉരുണ്ട ചന്തിയിലേക്ക് നോക്കി അയാളും പിന്നാലെ കയറി വാതിലടച്ചു....

"ചേട്ടാ മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്നും ബെഡ് എടുക്കണം..."

"അത് ഞാൻ കൊണ്ടുവരാം ..."

ബെഡുമായി സുഷമയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറിയ പ്രേമൻ കണ്ടത് ടർക്കി എടുത്ത് ബാത്റൂമിലേക്ക് പോകുന്ന സുഷമയെ ആണ്....

"ഈ നേരത്താണോ കുളി...??

"കുളിക്കാൻ അല്ല ഇതൊന്ന് മാറണം കീറിയിട്ടുണ്ട്..."

പനങ്കുല പോലെയുള്ള മുടി