Chapter Title : വാൽസല്യം [പഴഞ്ചൻ]

അതെല്ലാം സന്തോഷം നൽകുന്ന കാര്യങ്ങളായിരുന്നു... സരസ്വതി ആളാകെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു... അവളെ കല്യാണം കഴിക്കുന്ന സമയത്തുള്ള പ്രസരിപ്പ് അവളിലേക്ക് തിരികെ വന്നതു പോലെ തോന്നി അയാൾക്ക്... എല്ലാത്തിനും കാരണം കണ്ണനാണെന്ന് അറിഞ്ഞ അയാൾ മനസ്സ് കൊണ്ട് അവന് നന്ദി പറഞ്ഞു...

സരസ്വതി കുറച്ച് ദിവസം മുൻപ് പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം അയാൾക്ക് ഇപ്പോഴാണ് സാധിക്കുവാൻ സാധിച്ചത്... അതവളുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ സ്വതവേ തുടുത്ത തൻെറ ഭാര്യയുടെ മുഖം രക്തവർണ്ണമാകുന്നത് അയാൾ കണ്ടു...

അന്ന് രാത്രി കിടക്കാനായി സരസ്വതി മുകളിലത്തെ മുറിയിലേക്ക് കേറുമ്പോൾ കണ്ണൻ വെളുത്ത മുണ്ടുടുത്ത് വലിയ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുഖത്തുള്ള മുഖക്കുരു ഞെക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്...

അവൾ ബ്ലൌസിനുള്ളിൽ നിന്ന് താലിമാല എടുത്ത് പുറത്തിട്ടു...

മുടിയഴിച്ചിട്ടു...

പക്ഷേ പൊക്കിളിനു താഴെ മുണ്ടുടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത് മാത്രം അവൾ ചെയ്തില്ല...

എന്തോ ഓർത്ത് അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരിക്ക് വശ്യഭാവമായിരുന്നു...

ഇപ്പോഴായി സരസ്വതി കേശവൻെറ കൂടെ കിടക്കാറേ ഇല്ല... കേശവനും അതിനു നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നില്ല... അവർ തമ്മിലുള്ള ശാരീരിക ബന്ധങ്ങൾ ഒക്കെ വല്ലപ്പോഴുമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ...

പുത്രവാൽസല്യമല്ലേ എന്നു കരുതി കേശവൻ എല്ലാം സരസ്വതിയുടെ ഇഷ്ടത്തിനു അനുസരിച്ചു വിട്ടു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു... പക്ഷേ സരസ്വതിയുടെ മനസ്സിൽ പുത്രനോടുള്ള വാൽസല്യം മാത്രമായിരുന്നോ... തന്നെ ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൺകുട്ടിയെ അവൾ കണ്ണനിൽ കണ്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു... അവളറിയാതെ എങ്കിലും അവൻെറ സാമീപ്യം എപ്പോഴും കൊതിച്ചിരുന്നു...

“ എൻെറ മോനേ ഏതോ പെണ്ണ് മോഹിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ... അതാ മുഖക്കുരു വന്നത്... “ അവൾ കിലു കിലെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവൻെറ പിന്നിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു അവനിലേക്ക് ചേർന്നു... അവളുടെ താടി അവൻെറ ഇടതു തോളിൽ അമർത്തി കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു...

“ പോ അമ്മേ... എന്നെ ഏത് പെണ്ണ് നോക്കാനാ... “ അവന് നാണം വന്നു തല കുനിച്ചു...

“ എൻെറ മോൻ സുന്ദരനല്ലേ... ഏത് പെണ്ണിനും ഇഷ്ടാവും ഇതുപോലെയുള്ള ചെക്കൻമാരെ... “ അവൾ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻെറ ഇടത്തേ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു...

അവൻറ മെല്ലിച്ച ദേഹം ഇപ്പോൾ മാംസം വന്ന് മൂടിയിരിക്കുന്നു... അവൾ അവൻെറ ദേഹത്തൂടെ പതിയെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു... അവൾക്ക്