Chapter Title : ?വാപ്പാന്റെ ദുഃഖവും ഷംനയുടെ സ്വപ്നവും? [ലൂസിഫർ]

അഞ്ചുമാണ് പ്രായം. നൂർജഹാന്റെ നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞിട്ട് അഞ്ച് കൊല്ലമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. മൂന്നര വയസ്സുള്ള ആൺകുട്ടിയും ഇപ്പോഴും മുലകുടി മാറിയിട്ടില്ലാത്ത ഒന്നര വയസ്സായ മോളുമാണുള്ളത്.

മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന ഉമ്മയോടൊന്ന് ചിരിച്ചിട്ടയാൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി. കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ഫൗസിയേയാണ്.

ഷംന വല്ല്യുമ്മാനെ കണ്ടതും ഓടി വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആമിന വാത്സല്യത്തോടെ പേരക്കുട്ടിയുടെ നെറുകയിൽ ഉമ്മവച്ചു.

സാധാരണ, പെൺമക്കളുടെ മക്കളോടാണ് വല്ല്യുമ്മമാർക്ക് സ്നേഹം കൂടുതൽ ഉണ്ടാകാറുള്ളത്. ഇവിടെ നേരെ തിരിച്ചാണ്. രണ്ട് മരുമകളേയും കണ്ണിനുനേരെ കണ്ടു കൂടെങ്കിലും അവര് പെറ്റ മക്കളോടാണ് ആമിനാക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയം.

വല്ല്യുമ്മ പടിപ്പുരയിലേക്ക് പാളി നോക്കുന്നത് ഷംന കണ്ടു. ഉമ്മ വന്നിട്ടില്ല എന്നറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാകും മുഖം ഒന്നുകൂടി വിടർന്നു. ഈ വല്ല്യുമ്മാന്റെ ഒരു കാര്യം. ചിരിച്ചുകൊണ്ടവൾ വല്ലുമ്മാന്റെ അരയിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു.

അബു ചെല്ലുമ്പോൾ പെങ്ങൻമാര് രണ്ടും അടുക്കളയിൽ തിരക്കിട്ട പണിയിലാണ്.

ഇക്കാനെ കണ്ടതും ഫൗസി കയ്യിലിരുന്ന തവി താഴെ വെച്ച് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

"ഇക്കാ.. എത്ര കാലമായിക്കാ കണ്ടിട്ട്." സ്നേഹാർദ്രമായ സ്വരം. ഒപ്പം ആ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു. ഇക്കാന്റെ വെള്ള ഷർട്ടിൽ അഴുക്കുപുരളുമെന്ന് കരുതി കെട്ടിപ്പിടിക്കാനാകാതെ അവൾ വിങ്ങി.

പക്ഷെ, അബു അതൊന്നും നോക്കിയില്ല. പെങ്ങളെ ഗാഢമായി പരിരംഭണം ചെയ്തു. അവളുടെ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധംപോലും താനടിക്കുന്ന കോക്കോ ഫ്ലവർ പെർഫ്യൂമിനേക്കാൾ അയാൾക്ക് പ്രിയങ്കരമായിരുന്നു.!

കണ്ടുനിന്ന എല്ലാവരുടേയും ഉള്ള് നിറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരാൾ മാത്രം ആ സംഗമം വീക്ഷിച്ചത് കുസൃതിയോടെയായിരുന്നു. സാക്ഷാൽ നൂർജഹാൻ. ഇക്ക തന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണിൽ അതുണ്ടായിരുന്നു.

"ഷറഫു വന്നില്ലേടീ.." അയാൾ തിരക്കി. നൂർജഹാന്റെ കെട്ട്യോനാണ് ഷറഫുദ്ധീൻ.

"ഇല്ല.. ഉച്ചയാവുമ്പോഴേക്കും എത്തും."