Chapter Title : വാത്സല്ല്യലഹരി [ഋഷി]

പിന്നെ അത്താഴം പൊടിയരിക്കഞ്ഞിയും... പിന്നെയും തളർന്നുറങ്ങി. അത്രയ്ക്ക് ക്ഷീണമായിരുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ മായാത്ത മുദ്രകൾ പതിപ്പിച്ച സംഭവപരമ്പരകൾ അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലാണ് എഴുന്നള്ളിയത്.

കാലത്തേ അപ്പച്ചി വിളിച്ചെണീപ്പിച്ചു. ഉറക്കപ്പിച്ചിൽ ചെന്ന് കണ്ണുംപൂട്ടി ഉമിക്കരിയുടെ പരുപരുപ്പനുഭവിച്ച് പല്ലുതേപ്പു കഴിച്ചു. അപ്പച്ചി അടുത്തു നിന്നു തിളപ്പിച്ചാറിച്ച വെള്ളം കൊണ്ടു കുലുക്കുഴിച്ചു.

ഉം? എന്തുപറ്റി? എന്റെ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് അപ്പച്ചി ചോദിച്ചു. ഇന്നുപ്പില്ലേ? എന്റെ ചോദ്യം. അപ്പച്ചി ചിരിച്ചു. എന്തരാണ് മോനൂ? വൈദ്യര് പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? മരുന്നു കഴിയണവരെ പഥ്യം നോക്കണം. ഉപ്പ് പറ്റില്ല...

ഞാനാലോചിച്ചു...ഏതായാലും ഉപ്പും മുളകുമില്ലാത്ത ഭക്ഷണം... അതിനോട് പൊരുത്തപ്പെടണം. നനഞ്ഞിറങ്ങി. ഇനി കുളിച്ചു കേറണം.

നീ വാടാ മോനേ. അപ്പച്ചി അകത്തേക്ക് നടന്നു. നീയിത്തിരി വിശ്രമിക്ക്. ഞാൻ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ചാരിയിരുന്നു. പിന്നെ മെല്ലെയൊന്നു മയങ്ങി... ഇത്തിരി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബിന്ദുച്ചേച്ചി വന്നുണർത്തി. വാടാ കുട്ടാ. ആ കിട്ടൻ വന്നു തേങ്ങയിടുന്നൊണ്ട്. മൂന്നാലു കരിക്കിടാൻ പറയാം. കരളിനു നല്ലതാ.

ഇവിടെ അപ്പച്ചിയുടെ വീടിന്റേയും ചുറ്റുപാടുകളുടേയും ഒരേകദേശരൂപം തരാം. വീടിരിക്കുന്നത് വിശാലമായ തെങ്ങിൻ തോപ്പിന്റെ ഒരു കോണിലാണ്. പൊറകിൽ ഇത്തിരി ദൂരത്ത് പുഴയൊഴുകുന്നു. പുരയിടത്തിന്റെ അതിരിൽ മുള്ളുവേലി വലിച്ചു കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. വീടാണെങ്കിൽ ഓടിട്ട അടച്ചുറപ്പുള്ള ഒരെടുപ്പ്. നാലുകെട്ടൊന്നുമല്ലെങ്കിലും ഒരു നടുമുറ്റവും ചുറ്റിലും വരാന്തയുമുണ്ട്.

ഞങ്ങൾ വെളിയിലേക്ക് നടന്നു. കറുത്തു കുള്ളനായ കിട്ടൻ എന്നെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു. നല്ല ഭംഗിയുള്ള ചിരി. കഷ്ട്ടിച്ചു മുപ്പതോളം വയസ്സുകാണും. ഒരു കട്ടിയുള്ള മുഷിഞ്ഞ തോർത്തുമാത്രമേ അരയിലുള്ളൂ. മസിലുകൾ തുള്ളിക്കളിക്കുന്ന നെഞ്ചും, ഉറച്ച വയറും കടഞ്ഞെടുത്ത കൈകളും കാലുകളും. ആ ആരോഗ്യം കണ്ടെനിക്ക് ഇത്തിരി സങ്കടം വന്നു. ഓടിച്ചാടി നടക്കണ്ട