Chapter Title : വൈബ്രേറ്റർ [Sojan]

ചാല് വീണുകിട്ടും. മാന്യതയുടെ മുഖം മൂടി അഴിഞ്ഞു വീണാൽ പലതിനും സ്ക്കോപ്പുണ്ട്. ഈയിടെയായി അവളുടെ നോട്ടവും നടപ്പും എന്തോ പന്തികേട് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

ചോദിക്കുക തന്നെ. അവൻ തീരുമാനിച്ചു.

ബൈക്ക് ഓടുന്നതിനിടയിൽ അവൻ സംസാരം ആരംഭിച്ചു.

നവീൻ : "ഇന്ന്‌ നീ ഒരു സാധനം കടം വാങ്ങി എന്ന്‌ കേട്ടല്ലോ?"

നവ്യ ഞെട്ടിപ്പോയി! അവൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്താണ് ചാട്ടുളിപോലെ ആ ചോദ്യം വന്ന്‌ തറച്ചത്.

നവ്യ : "എന്താ ഏട്ടാ"

നവീൻ : "അറിയില്ലാ?"

നവ്യ : "ഇല്ലാ"

നവീൻ : "ഐറിൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, നിങ്ങളുടെ പുതിയ യന്ത്രത്തെ പറ്റി"

നവ്യ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബൈക്കിൽ ബലം പിടിച്ചിരുന്നു. എന്ത് പറയാൻ? ലജ്ജയാൽ ശിരസ് താഴുന്നു.

നവീൻ : "നാണിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട"

നവ്യ : "ഉം"

നവീൻ : "കൂട്ടുകാരികൾ എല്ലാവരും പരീക്ഷിച്ച് നോക്കിയതല്ലേ പിന്നെന്താ"

നവ്യ : ""

നവീൻ : "എനിക്കും കൂടി ഒന്ന്‌ കാണാൻ തരണം"

നവ്യ : "ആം"

അവൾ ഇപ്പോൾ കരഞ്ഞു പോകുമോ എന്ന്‌ തോന്നി. അവൻ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അന്ന്‌ അവന്റെ മുന്നിൽ വരാതെ അവൾ റൂമിൽ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടി. രാത്രിയിൽ ചോറുണ്ട് വരുന്നവഴി അവൻ അവളുടെ റൂമിൽ കയറി.

അമ്മ പാത്രം കഴുകുകയാണ്.

നവീൻ : "എന്തിയേ?"

നവ്യ : "ബാഗിലാ"

നവീൻ : "അയ്യേ പേടിക്കുകയും, നാണിക്കുകയും ഒന്നും വേണ്ട, ഏട്ടൻ പൊന്നിനെ ഹറാസ് ചെയ്യാൻ വന്നതല്ല"

അവൾ പരുങ്ങികൊണ്ട് കസേരയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. അവൻ ബാഗ് തുറന്ന്‌ അത് പുറത്തെടുത്തു. സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്തതേ അവൻ സ്വരം കേൾപ്പിച്ച് വിറച്ചു തുടങ്ങി.

നവ്യ : "അമ്മ"

നവീൻ : "അത്ര സ്വരമൊന്നുമില്ല"

നവ്യ : "ഉം"

നവീൻ : "ഇന്ന്‌ ഉത്ഘാടനം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?"

അവൾ നാണിച്ച ഒരു ചിരിയോടെ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി.

നവ്യ : "പോ ഏട്ടാ"

നവീൻ : "ഏട്ടന്റെ പൊന്നിന് പറ്റിയ നിറം തന്നെ പിങ്ക്"

നവ്യ : "ഉം"

നവീൻ : "ടിഷ്യൂ പേപ്പർ വച്ച്