Chapter Title : വൈഷ്ണവം 5 [ഖല്‍ബിന്‍റെ പോരാളി]

കുടെ നന്നാക്കാന്‍ നോക്കണ്ട... അത് അവര് നോക്കിക്കൊള്ളും... വൈഷ്ണവ് പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി. ഒന്നും മനസിലാവാത്ത പോലെ അവള്‍ അവനെ നോക്കി നിന്നു... പിന്നെ അതിനെ പറ്റി മിണ്ടാന്‍ പോയില്ല... എപ്പോഴാ പരുപാടി തുടങ്ങുകാ... അവന്‍ ചോദിച്ചു. നാലുമണിയാവും... നാടന്‍പാട്ട് തുടങ്ങാന്‍... എപ്പോഴാ ഞങ്ങളുടെത് എന്നറിയില്ല... അവള്‍ പറഞ്ഞു. മ്... അവന്‍ ഒന്ന് മൂളി... ഫുഡ് കഴിഞ്ഞ് അവര്‍ പിന്നെയും പ്രക്ടീസിനായി പോയി.. വൈഷ്ണവ് യൂണിയന്‍ ഓഫീസിലും മറ്റുമായി ചുറ്റിപറ്റി നടന്നു. സമയം നാലാവറായി... പെട്ടന്ന് അവന്‍റെ ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചു. നോക്കിയപ്പോ ശേഖനങ്കിള്‍... അല്‍പം ബഹുമാനം സംഘടിപ്പിച്ച് അവന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു. അങ്കിളേ... അവന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്ത ഉടനെ അങ്ങോട്ട് കയറി വിളിച്ചു. മോനേ... ചിന്നുവിന്‍റെ അമ്മയാ... ഹാ... അമ്മേ, പറയു... മോന്‍ എവിടെയാ... കോളേജിലാണോ... അതെ അമ്മേ... ചിന്നുവിന്‍റെ പരുപാടിയില്ലേ... നിങ്ങള്‍ വരുന്നുണ്ടോ... ഇല്ല മോനെ... ഞാന്‍ വേറെ കാര്യം പറയാനാ വിളിച്ചത്... എന്താ അമ്മേ... എന്‍റെ ഒരു ബന്ധു ഇപ്പോ മരിച്ചു... അപ്പോ ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ട് പോവുകയാ...

അപ്പോ ചിന്നുവിനെ കൊണ്ടുപോവുന്നില്ലേ... ഇല്ല... മോന്‍ അവളോട് ഇപ്പോ പറയണ്ട... പിന്നെ എന്താ ചെയ്യണ്ടത് അമ്മേ... അമ്മ കാര്യം പറയു.. പരുപാടി കഴിഞ്ഞിട്ട് അവളെ വിട്ടിലെത്തിക്കുമോ... ഞങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ എത്താന്‍ വൈകും... ഹാ... അതിനെന്താ അമ്മേ... ഞാന്‍ എത്തിക്കാം... മോന് ബുദ്ധിമുട്ടായോ... ഇല്ലമ്മേ... അമ്മ പോക്കൊ ഞാന്‍ എത്തിക്കാം... ശരി.. സൂക്ഷിച്ച് പോരാണേ... ശരി അമ്മേ... അമ്മ അവളോട് അച്ഛന്‍ വരില്ല പകരം ഞാന്‍ കൊണ്ടുപോവാന്‍ സമ്മതിച്ചു എന്ന് ഒരു വിളിച്ചു പറയണേ.. ശരി മോനെ.. ഞാന്‍ അവളോട് പറയാം... ശരി അമ്മേ... ഞാന്‍ വെക്കുവാണേ,,, ശരി മോനെ... ഫോണ്‍ കട്ടാക്കി... വൈഷ്ണവിന് മുഖത്ത് ഒരു സന്തോഷം വന്നു. എന്താ പറയുക രോഗി ഇഛിച്ചതും വൈദ്യന്‍ കല്‍പിച്ചതും പാല്‍ എന്ന പോലെ... ചിന്നുവിനെ കൊണ്ടാക്കാന്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് മിഥുനയെ വൈകിട്ടെ വിട്ടിലെക്ക് അയച്ചു. അവള്‍ക്കും നാടന്‍പാട്ട് വല്യ തല്‍പര്യം ഒന്നുമില്ല. അവള്‍ പോയി കഴിഞ്ഞ് വൈഷ്ണവ് സന്തോഷത്തോടെ നാടന്‍പാട്ട് നടക്കുന്ന വേദി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. നാടന്‍പാട്ട് ആരംഭിച്ചിരുന്നു. അവന്‍ ഒരു