Chapter Title : വരമ്പുകൾ ഇല്ലാതെ 2 [Adam]

അടിഭാഗത്തെ അയഞ്ഞ ഭാഗത്ത്  വിരലുകൾ ഒരു നനവ് തൊട്ടറിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും, മായയുടെ 'മോർ' എന്ന യാചനകൾ തുടർന്നു.

അറിയാത്ത വഴികളിലൂടെ, പര്യവേഷണത്തിന്റെ ധൈര്യത്തിൽ, റോഹിത്തിന്റെ വിരലുകൾ അവസാനം ഇരുണ്ടുവിരിഞ്ഞ ആ പൂവിതളുകളെ സ്പർശിച്ചു. നനവ്, മൃദുത്വം, ചെറിയൊരു വിറയൽ...അത് മായയുടെ പിടച്ചിൽ ആക്കം കൂട്ടി. ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ചെറുതായൊരു നിലവിളിയോടെ അവൾ ശരീരം വളച്ചു.

"വേണ്ട ഏട്ടാ..." -  ആ വാക്കുകളിൽ,  വിലക്കലിന്റെ തുളിയുമില്ലായിരുന്നു. പകരം, നിർവൃതിയുടെ നിറവിൽ സ്വയം മറന്നുകൊണ്ടുള്ള അപേക്ഷ.

ആ അനുവാദം റോഹിത്തിനെ കൂടുതൽ ധീരനാക്കി. അവൻ മുഖം അവളുടെ ഉദരത്തിലേക്ക് അമർത്തി, ആ കോമള പൂവിനെ ദർശിക്കാൻ. അതിൽ പടർന്നിരുന്ന സുഗന്ധം അവനെ ലഹരി പിടിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ടു, ശ്രദ്ധാപൂർവം, ചുണ്ടുകൾ താഴ്ത്തി അവൻ ആ പൂവിനു ചുറ്റും മൃദുചുംബനങ്ങള്‍ അർപ്പിച്ചു.

ഓരോ തലോടലിലും മായയുടെ ശരീരം ഒന്നുലഞ്ഞു. മറ്റേകൈ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നില്ലായിരുന്നു -  വിയർപ്പ് തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന ചെറുമുലകളെ, കാര്‍ക്കൂന്തലിന്റെ ഇരുട്ടില്‍  വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്ന കൈകൾ.

ഇതൊരു സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നു, ഇതൊരു നരകമായിരുന്നു. മായയ്ക്ക് അവൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുപോലും സംശയം തോന്നിത്തുടങ്ങി.

നാവുകൊണ്ടുള്ള അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും, അവളുടെ പൂവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ അരുവിയുണ്ടാവുകയും, ആ വെള്ളം അതിന്റെ ചുറ്റും ഒഴുകുകയും ചെയ്തു. ഈർപ്പം വർദ്ധിച്ചത് അവളുടെ കാമം തീവ്രമാക്കി. പണ്ട് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു തീച്ചൂളയ്ക്കുള്ളിൽ ആ  യുവതിയുടെ ശരീരം കത്തിയമരുന്നത് പോലെ  മായയ്ക്ക് തോന്നി.

"ഏട്ടാ...വേഗം...വേഗം പ്ലീസ്..." അവളുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദത്തിൽ നിസ്സഹായതയായിരുന്നു. ഈ സായൂജ്യത്തിനു കാത്തിരിക്കുന്നതെത്ര കാലമായിരുന്നു! എന്നാൽ  ഇപ്പോൾ, ഈ ആവേശം അവളെ  പൊള്ളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?