Chapter Title : വശീകരണ മന്ത്രം 8 [ചാണക്യൻ]

അവൻ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.പക്ഷെ കൃത്യമായ ഒരു ഉത്തരം അവന് പിടി കിട്ടിയില്ല.

സ്വപ്നത്തിൽ വച്ചു കണ്ട അരുണിമയെ പോലെയുള്ള പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ താൻ എന്തിനാണ് അവളെ കല്യാണി എന്ന് വിളിച്ചത്? അവളെന്തിനാണ് തന്നെ ദേവേട്ടൻ എന്ന് വിളിച്ചത്?

ആ മനുഷ്യൻ അവളെ നിഷ്കരുണം കൊന്നു കളഞ്ഞപ്പോൾ താൻ എന്തിനാണ് ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു അവളെ പുണർന്നുകൊണ്ട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞത്?

ഈ കല്യാണി എന്റെ ആരാണ്? ഞാൻ ദേവനാണോ? അതോ ഇനി തനിക്ക് വല്ല മുഴു വട്ടാണോ?

ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടു ഫാക്ടറിയിൽ വച്ചു തലക്ക് പിറകിൽ കിട്ടിയ പ്രഹരത്തിലൂടെ  സമ്മാനമായി ലഭിച്ച വേദനയെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ബുള്ളറ്റ് തറവാട് ലക്ഷ്യമാക്കി പറപ്പിച്ചു.

റോഡിലെ ഉരുളൻ കല്ലുകളെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു കൊണ്ടു ഹുങ്കാര ശബ്ദത്തോടെ അവന്റെ പടക്കുതിര മുന്നോട്ടേക്ക് കുതിച്ചു.

••••••••••••

തിരുവമ്പാടി മനയുടെ പിറകിൽ ഉള്ള ഔട്ട്‌ഹൌസിൽ ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ജയശങ്കർ.

ചുവന്ന ലങ്കോട്ടിയുമുടുത്ത് ദീർഘമായ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന അയാൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അതിനു ശേഷം ചുറ്റുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു നോക്കി.

ആ സമയം അയാൾക്ക് സമീപം ഉണ്ടായിരുന്ന 3 ദാസിമാർ മന്ദം മന്ദം അയാളിലേക്ക് അടിവച്ചടിവച്ചു നടന്നു വന്നു.

സുന്ദരിമാരായ ആ സ്ത്രീ രത്നങ്ങളെ കണ്ട അയാൾ ആവേശത്തോടെ ധ്യാനത്തിൽ ഇരുന്ന മര ബെഞ്ചിൽ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടന്നു.

ഒറ്റ മുണ്ടും ബ്ലൗസും അണിഞ്ഞ നാല്പതു വയസ്സോളം പ്രായമുള്ള അവർ അയാൾ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്ന ബെഞ്ചിന് സമീപം വന്നു നിന്നു.

പുറകിൽ തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന മുടി മുന്നിലേക്ക് മാറിന് മുകളിലൂടെ മെടഞ്ഞിട്ടുകൊണ്ട് സുന്ദരികളിൽ ഒരുവൾ