Chapter Title : വസുധൈവ കുടുംബകം [കൊമ്പൻ]

അച്ഛൻ ഒത്തിരി ഹാപ്പിയാകും ഇത് കേട്ടാൽ!”

“മനസിലായില്ല” ഞാനവളുടെ കൈ ഒന്ന് ലൂസാക്കിയപ്പോൾ അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു.

“അച്ഛനിത് പണ്ടേ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണെന്ന്!” ഞാൻ അത് കേട്ട് കിളിപോയപോലെ ആയിരുന്നു, ഒന്നും മനസിലാവാതെ ഞാനമ്മയുടെ മുറിയിൽ വീണ്ടുമെത്തി. അമ്മ ചരിഞ്ഞു കിടപ്പായിരുന്നു, ആ നിതംബത്തിന്റെ അഴകും ഒതുക്കമാർന്ന ഇടുപ്പിന്റെ ചന്തവും എനിക്കെന്തോ അമ്മയുടെ ദേഹത്തു ചേർന്ന് കിടക്കണമെന്നു തോന്നി.

ഞാൻ കട്ടിലിൽ അമ്മയുടെ ദേഹത്തോട് ചേർന്നുകിടന്നുകൊണ്ട് A.C 19 ആക്കി. പുതപ്പ് കാൽ വഴിമൂടികൊണ്ട് അമ്മയുടെ ഇടം തോളിൽ എന്റെ മുഖം ചേർത്തപ്പൊ അമ്മ കരയുകയെന്നു തോന്നി. കവിളിൽകൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീർ കഴുത്തിലൂടെ എന്റെ കവിളിലും തട്ടി.

“സ്നേഹമോളെ.”

“ഉം…”

“എന്താടാ കരയുന്നെ…”

“അറിഞ്ഞൂടാ… അയ്യേ കോളേജിൽ പഠിപ്പിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ് പോലും, ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞേ…”

“ഉഹും വേണ്ട…”

“എന്റെ മുത്തല്ലേ…”

അമ്മ അത് കേട്ടതും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചിരിയ്ക്കുന്നപോലെ പതിയെ തിരിഞ്ഞു.

“എന്താ എന്റെ മുത്തിനിപ്പോ വിഷമം, ഞാൻ എന്നും രാവിലേം വൈകീട്ടും വിളിക്കില്ലേ, പിന്നെ എല്ലാ ആഴ്ചയും വരാൻ നോക്കാം. പിന്നെ….” അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് ആ കണ്ണൊന്നു ഒപ്പിക്കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയുടെ കൈരണ്ടും എന്നെ പതിയെ പൊതിഞ്ഞു.

“സച്ചൂട്ടാ..ഇതുപോലെ നീ എന്ന പിരിയുന്ന ഒരു സമയം വരുമെന്നു എനിക്കറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല, പക്ഷെ നിന്നെക്കാളും ഞാനീലോകത്താരെയും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല. നിന്റെ അച്ഛനെപോലും, മക്കൾ രണ്ടുപേരും ഒരമ്മയ്ക്ക് ഒരുപോലെയാണ് വേണ്ടത്, പക്ഷെ എനിക്ക് നീ മകൻ മാത്രമാണെന്ന്….” അമ്മയുടെ കാണ്ഠം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഒന്നും പറയണ്ട എന്റെ സ്നേഹമോള് എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നോ, വേണേൽ കുറച്ചുമുമ്പ് തന്നപോലെ ഒരെണ്ണം കൂടെ തരട്ടെ…”

“ഛീ പോടാ…”