Chapter Title : ? വീണ ടീച്ചർ ?[കൊമ്പൻ]

വരുന്ന രമണിയേച്ചിയെ വീണ ബ്രെക്ഫാസ്റ് കഴിക്കാൻ വേണ്ടി വിളിച്ചു. തലയിലെ തോർത്ത് അഴിച്ചിട്ടു സമൃദ്ധമായ എണ്ണമയമുള്ള മുടി അവൾ മാറിലേക്ക് വിരിച്ചിട്ടു. രമണി വീണയുടെ സന്തോഷം തുളുമ്പുന്ന മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോഴും അവർക്ക് കാരണമൊന്നും പിടി കിട്ടിയില്ല!
ഇരുവരും ഇഡലി കഴിക്കുമ്പോ രമണിച്ചേച്ചിയോടു വീണ പറഞ്ഞു.

“ആഹ് ചേച്ചിയല്ലെ പറഞ്ഞേ...നാട്ടിലേക്ക് പോകണം. ഇളയ മകൾ പ്രസവിച്ചു കിടക്കുകയാണ് എന്ന്…ചേച്ചി പോയിട്ട് വരൂ. വേണേൽ കുറച്ചൂസം അവരോടപ്പം നിന്നോളൂ…”

“മോളെ അപ്പൊ, അപ്പൊ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കാര്യം…”

“അത് ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം…”

ഉച്ചവരെ രമണിക്ക് ജോലിയുണ്ടായിരുന്നു, വീണയും അവരോടപ്പം കൂടി. മക്കളുടെ തുണി അലക്കാനും ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണ് തയാറാക്കാനും, ഇടക്ക് അജയേട്ടൻ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു. വരുന്ന കാര്യത്തെപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോൾ പതിവുപോലെ അയാൾ ഉരുണ്ടു.

ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞിട്ട് രമണി പോകാന്നേരം അവർക്ക് ഉള്ളിൽ നല്ല സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി ഒരുമാസം കഴിഞ്ഞിട്ട് വന്നാൽ മതിയല്ലോ….
വീണയുടെ മനസിലും അതുപോലെ തന്നെ മധുവിധു ആശിച്ചു വെയിലത്ത് നിന്ന് ജ്വലിക്കുന്ന പനിനീർപ്പൂ പോലെ തോന്നിച്ചു. സോഫയിൽ ചരിഞ്ഞു കൈ കുത്തി ഇരുന്നു ടീവിയിൽ ഫുട്ബാൾ കാണുന്ന അനന്തുവിനെ നോക്കിയവൾ ചിരിച്ചു. അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ട് സോഫയുടെ പിറകിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അനന്തുവിനോട് ചോദിച്ചു.

“അച്ചു എവിടെ...കണ്ണാ?!”

“അവൻ മേലെ അസൈൻമെന്റ് എഴുതുവാ…”

“അപ്പൊ എന്റെ ചെക്കന് എഴുതണ്ടെ…?!”

“ഞാൻ ആ വകയൊക്കെ പ്രിയയെ കൊണ്ടാണ് ചെയ്യിക്കുക… ഹിഹി…”

“കണ്ണാ അവളോട് കൂട്ട് വേണ്ട ട്ടോ..”

“പേടിക്കണ്ട നമ്മൾ തമ്മിൽ ഉളളത് ചത്താലും ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല; പോരെ….ഇനി എങ്ങാനും പ്രിയ അറിഞ്ഞാൽ അവളെ ഞാൻ അങ്ങ് കെട്ടിയാൽ പോരെ….?!!!”

“ഛീ…. രാവണനാ അനന്തു നീ, പത്തു തലയുണ്ട്!!!!” വീണ അനന്തുവിൻറെ മൂക്കിൽ അമർത്തി പിഴിഞ്ഞു.

“ഇങ്ങു വാ അമ്മക്കുട്ടി…” അമ്മയെ കൈകൊണ്ട് പിടിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ വീണ പയ്യെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.

“നല്ല ക്ഷീണം…കണ്ണാ….ഇന്നലെ കുത്തി മറിഞ്ഞതിന്റെയാ… എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നെടാ കണ്ണാ…” വീണ സ്വരം താത്തി ചിണുങ്ങിയപ്പോൾ അവളുടെ തടിച്ച കയ്യില് എത്തി പിടിച്ചുകൊണ്ട് അനന്തു സോഫയിലേക്ക് വലിച്ചു.

“ഇങ്ങു വാടി പെണ്ണെ….”

“എന്തിനാ വന്നിട്ട്, അനന്തു