Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

കണ്ടപ്പോൾ നിഷയ്ക്കാകെ നാണമായി,

നിങ്ങൾ രണ്ടാളും കൂടി എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കാതെ, എനിക്ക് നാണമാവുകയാ എന്ന് നിഷ പറഞ്ഞു.

ആകെക്കൂടി ഇത്തിരി വലിപ്പമുള്ള ഈ റൂമിൽ എങ്ങോട്ടു നോക്കിയാലും നമ്മളെയൊക്കെയെ കാണൂ, അത് നമ്മുടെ തെറ്റല്ലാ എന്ന് മഹേഷ് പറഞ്ഞു.

അല്ലങ്കിലും ഭംഗിയുള്ളത് കണ്ടാൽ ആരായാലും നോക്കി പോകും എന്ന് നന്ദുവും പറഞ്ഞു.

അപ്പോ താൻ ഭംഗിയുള്ളവൾ തന്നെ എന്നോർത്തപ്പോൾ നിഷയ്ക്ക് ചെറിയ അഹങ്കാരവും തോന്നി.

അപ്പോഴാണ് നന്ദുവിന് ഒരഐഡിയ തോന്നിയത്, അവൻ പറഞ്ഞു:

നിഷാ...... നീയാ തോർത്ത് ഇങ്ങ് തന്നിരുന്നങ്കിൽ ഞാനത് ഉടുത്തിട്ട് ഈ ഷഡ്ഡി കഴുകിയിട്ടേനേ, എനിക്കും നന്നായി ചൊറിഞ്ഞു തുടങ്ങി.

നെറ്റ് പാൻ്റിയ്ക്ക് അകത്തുള്ള തൻ്റെ പുറപ്പത്തെ മറയ്ക്കാനുള്ള തോർത്ത് കൊടുത്താൽ ശരിയാവില്ലാ എന്ന് തോന്നിയ നിഷ പറഞ്ഞു:

ഏയ് അതൊന്നും ശരിയാവില്ലാ,

ഇങ്ങനെ വാശി പിടിച്ചാൽ എന്താ ചെയ്യുക എന്ന് വീണ്ടും നന്ദു പറഞ്ഞു.

ഇതു കേട്ടതും മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

കൊടുക്ക് നിഷ, അല്ലങ്കിൽ അവൻ ഒന്നും ഉടുക്കാതെ നിൽക്കുന്നത് നമ്മൾ കാണേണ്ടി വരും.

ഇതു കേട്ടതും നിഷയൊന്ന് ഞെട്ടി,

അയ്യേ അതിൽ ഭേദം തോർത്ത് കൊടുക്കുന്നതാണന്ന് നിഷയ്ക്ക് തോന്നി,

അവൾ നാണത്തോടെ എണിറ്റ് തോർത്ത് അഴിച്ച് നന്ദുവിന് കൊടുത്തു, എന്നിട്ടവൾ വേഗം തൻ്റെ പൂറപ്പം പൊത്തി പിടിച്ചു,

ഏതു സമയത്താ ഈ നെറ്റ് പാൻ്റി ഇടാൻ തോന്നിയതെന്നവൾ ശപിച്ചും കൊണ്ടവൾ വേഗം കട്ടിലിൽ കാലും നീട്ടി ഇരുന്നു.

വെളുക്കു തടിച്ച തുടയുടെ സംഗമ സ്ഥാനത്ത് കൈയ്യും പൊത്തി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന നിഷയെ കണ്ട് രണ്ടു പേരും കമ്പിയടിച്ചു.

ഇതു കണ്ട് നാണം