Chapter Title : വെളുത്ത ശാന്തി [ബോബി]

അർത്ഥം വെച്ച് സംസാരിച്ചോണ്ടിരിക്കും.

രാത്രിയിൽ ഫോണിൽ വിളിച്ച് വൃത്തികേട് പറയും. ഇവടന്ന് ഇറക്കിവിട്ടാലോ ന്ന്‌ വിചാരിച്ച് ഞാൻ കൊറച്ചൊക്കെ സഹിച്ചു. നിവർത്തിയില്ലാതെ വരുമ്പോ ഞാൻ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്യും. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ അയാൾ പിന്നാമ്പുറത്തുണ്ടാകും. വല്ല്യ ശല്യമായിരുന്നു." ബോബിക്ക് അതുകേട്ട് അൽപ്പം അമർഷം തോന്നി എങ്കിലും കടിച്ചമർത്തി. "അറുപതു കഴിഞ്ഞ കിളവനല്ലേ നോക്കിനിന്നുന്ന്‌ വച്ച് നിനെക്കെന്താ..? അയാളെ ശ്രദിക്കണ്ട നിന്റെ ജോലി ചെയ്താൽ പോരെ..!ഫോൺ വിളിക്കുമ്പോ എടുക്കേണ്ട. ഇപ്പൊ ഞാനുണ്ടല്ലോ അതുകൊണ്ട് ശല്യമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല്യ. നീ ധൈര്യായിട്ട് ഇരിക്ക് "ബോബി അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

അവൾ പിന്നെയും തേങ്ങി കരഞ്ഞു."ഇതൊക്കെ നിസാര കാര്യമല്ലേ ഇതിനെന്തിനാ കരയണേ എന്റെ മോള്. നിന്റെ ഈ വെള്ളാരം കണ്ണും, വെളുത്തു തുടുത്ത കവിളും, പനിനീര് തുളുമ്പുന്ന ചുവന്ന ചുണ്ടും ഒക്കെ കണ്ടാൽ ഏതു കിളവനും ഒന്ന് നോക്കി നിന്നുപോകും. അത്രയ്ക്ക് സുന്ദരിയാ എന്റെ മോള്!അതുകൊണ്ട് ഇതൊന്നും നമ്മള് കാര്യാക്കണ്ട. മറന്നേക്കൂ.."ബോബി, ശാന്തിയുടെ കവിളിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ പതിയെ തുടച്ചു."എനിക്കത് അങ്ങനെ മറക്കാൻ പറ്റില്ല ബോബി.. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ അനുഭവിച്ച വീർപ്പുമുട്ടൽ…!ഇനിയും സഹിക്കാൻ വയ്യാ.. എനിക്കെല്ലാം എന്റെ ബോബിയോട് തുറന്ന് പറയണം."ശാന്തി മുഖമുയർത്തി ബോബിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി . ബോബിയുടെ മുഖം മ്ലാനമായി.

"ബോബി നാട്ടിൽ വരുന്നതിന് ഒരുമാസം മുൻപ്.. അന്നൊരു ഞായറാഴ്ച ആയിരുന്നു. കുട്ടികൾ രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ അപ്പുറത്തെ ലില്ലിക്കുട്ടിയുടെ വീട്ടിലേക്കോടും പിന്നെ ഉച്ചയാകും തിരിച്ചുവരാൻ, അത്രയും നേരം ഞാൻ തനിച്ച് വീട്ടുജോലികളൊക്കെ ചെയ്യും. അന്ന് പിന്നാമ്പുറത്ത് കൂട്ടിയിട്ട തുണികൾ എടുത്ത് ഞാൻ അലക്കുകല്ലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. ബോബി വരാൻ പോകുന്നതിനാൽ എല്ലാ പഴയ തുണികളും, ബെഡ്ഷീറ്റും മറ്റുമായി തുണികൾ ഒരുപാടുണ്ടായിരുന്നു. അന്നേരം അവറാച്ഛൻ അലക്കു കല്ലിനു പിറകിൽ ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് മൂത്രമൊഴിക്കുകയാണ്.

എന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അയാളുടെ വലിയ സാധനത്തിൽ ഉടക്കി. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് എന്റെ അരക്കെട്ടിൽ ഒരു തരിപ്പനുഭവപ്പെട്ടു. ബോബി നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ തന്നെ ഞാൻ ഒരു സാദനം കണ്ടിട്ട് അത്രേം നാളായിരുന്നു. അയാൾ അതറിഞ്ഞുകൊണ്ട്  എന്നെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തത്.സത്യത്തിൽ