Chapter Title : വേശ്യായനം 11 [വാല്മീകൻ]

പകുതി കീറിയ നോട്ട് അവൾക്ക് കൊടുത്തു.

"ഭായ് കുഴപ്പമാകുമോ?" ശാന്തിബെന്നിന് പേടിയായി.

"ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. പിന്നെ ഹൈവേ വേണ്ട. ഉള്ളിൽ കൂടെ പോയാൽ മതി. നിങ്ങൾ രണ്ട് പെണ്ണുങ്ങൾ അല്ലെ. ആരും സംശയിക്കില്ല. നാളെ ഇത് വാങ്ങുന്ന ആൾ നിനക്കുള്ള കമ്മീഷൻ തരും"

കമ്മീഷൻ്റെ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ ശാന്തിബെന്നിൻ്റെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.

"കണ്ടില്ലേ. കാശിൻ്റെ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ പെണ്ണിൻ്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞത്" അയാൾ ശാന്തിബെന്നിൻ്റെ ചന്തിക്കിട്ട് ഒരടി കൊടുത്തു.

"പിന്നെ, ഈ കാശ് നീ തൊട്ടാൽ എന്താണ് ഉണ്ടാവുകയെന്ന് നിനക്കറിയാലോ?" ഹീരാലാലിൻ്റെ സ്വരം കനത്തു.

"ഭായ് ടെന്ഷനടിക്കേണ്ട. ഇത് എത്തേണ്ടിടത്ത് എത്തും"

"ശരി നേരമിരുട്ടി. ഇവിടുന്ന് ഡിന്നർ കഴിച്ചിറങ്ങിക്കോ. എനിക്ക് കുറച്ച് ജോലിയുണ്ട്" അയാൾ അത് പറഞ്ഞ് അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് പോയി വാതിലടച്ചു.

ശാന്തിബെന്നും അലീനയും ഭക്ഷണം കഴിച്ച് പെട്ടെന്നിറങ്ങി. നേരം അപ്പോളേക്കും നന്നായി ഇരുട്ടിയിരുന്നു. ശാന്തിബെൻ പെട്ടി ഡിക്കിയിൽ വച്ച് ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ അലീന അടുത്തുള്ള സീറ്റിൽ കയറി.

യാത്രയിൽ കുറച്ച് നേരം രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതിരുന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അലീന ചോദിച്ചു.

"എന്നാലും മാഡം പത്ത് കോടി വളരെ വലിയ തുക അല്ലെ?"

"നീ അതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ട. അതിലെങ്ങാനും തൊട്ടാൽ ഭായ് നമ്മളെ പിന്നെ ജീവനോടെ വച്ചേക്കില്ല. അങ്ങേരുടെ ഒരു മുഖമേ നീ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. നമ്മുടെ ശവം പോലും ആരും കാണില്ല." ശാന്തിബെൻ ശാസിച്ചു.

"എനിക്ക് ചാൻസ് കിട്ടുമായിരിക്കും അല്ലെ' അലീനക്ക് അപ്പോളും സംശയമുണ്ടായിരുന്നു.

"എടീ, അങ്ങേർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ പിന്നെ എന്തും ചെയ്തു തരും. നിനക്കു നെക്‌ലേസ് തന്നില്ലേ. അതിനർത്ഥം അങ്ങേർക്ക് നിന്നെ പിടിച്ചെന്നാ. സിനിമയിൽ നിന്നെ എന്തായാലും നായികയാക്കും. നീ അങ്ങേർക്ക് കുറെ കിടന്നു കൊടുക്കേണ്ടി വരും. അങ്ങേർക്ക് മടുത്താൽ പിന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല. അതിനു മുൻപ് ഉണ്ടാക്കേണ്ടതെല്ലാം ഉണ്ടാക്കിക്കോ" ശാന്തിബെൻ ഉപദേശിച്ചു.

"മനസ്സിലായി മാഡം. നന്ദിയുണ്ട്"

"നന്ദി മാത്രമേ ഉള്ളൂ അല്ലെ" ശാന്തിബെൻ നിരാശയായി പറഞ്ഞു.

"മാഡത്തിന് ഞാൻ എന്തും തരും. എന്ത് വേണേലും ചോദിച്ചാ മതി" അവൾ കാറോടിക്കുന്ന  ശാന്തിബെന്നിൻ്റെ തുടയിൽ കൈവച്ചു.

"എന്നെ വേണ്ട പോലെ കണ്ടാൽ നിനക്ക്