ഈ കഥ തികച്ചും സാങ്കല്പികം ആണ്. ജീവിച്ചവരോ അതോ മരിച്ചവരോ ആയി ഏതെങ്കിലും സാദൃശ്യം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് തികച്ചും യാദൃശ്ചികം മാത്രം ആണ്.

---

വര്ഷം 1975,  കാരിപ്പറമ്പ്  അബൂബക്കർ അങ്ങാടിയിൽ ഒരു ഇറച്ചിക്കട നടത്തിയാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. അയാൾക്ക് മൂന്നു മക്കളാണ് ഉള്ളത്. മൂത്ത രണ്ടു പെൺകുട്ടികളെയും കെട്ടിച്ചയച്ചു. ഇളയ മകൻ അഹമ്മദും ബീവി ആയിഷയും ആണ് ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ ഉള്ളത്. അവരുടെ കൊച്ചു വീട്ടിൽ അവർ സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞു. അബൂബക്കർ ഒരു ഇരുനിറത്തോട് കൂടിയ മെലിഞ്ഞ ശരീരപ്രകൃതക്കാരനാണ്. കഠിനാദ്ധ്വാനം  അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. ഏകദേശം അറുപതിനടുത്തു പ്രായമുള്ള അയാൾ ആ പ്രായത്തിലും തികഞ്ഞ ആരോഗ്യവാനായിരുന്നു. അബൂബക്കറിന്റെ ബീവി ആയിഷ അമ്പതു വയസ്സിലും യവ്വനം വിട്ടിരുന്നില്ല. അവളുടെ അളവിൽ കൂടിയ മുലകളും ഭാരിച്ച കൊതവും നാട്ടുകാർക്ക് നയന സുഖം കൊടുത്തു. അഹമ്മദ് നീണ്ടു ആരോഗ്യവാനായ ചെറുപ്പക്കാരനാണ്. അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലത്തിൻ്റെ ആനുകൂല്യം മുതലെടുത്ത് തൻ്റെ സാമ്രാജ്യം വിപുലീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു രാമദാസമേനോൻ അപ്പോൾ.  അബൂബക്കറുടെ ഇറച്ചിക്കട അയാളുടെ കണ്ണിലെ കരടായി അങ്ങാടിയിൽ നിലനിന്നു. ആ കടക്കു ചുറ്റുമുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ എല്ലാം മേനോൻ സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നു. പരമ്പരാഗതമായി കിട്ടിയ കട ആയതിനാൽ അബൂബക്കർക്കു അത് വിൽക്കാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല. പുറം ലോകത്തിനു മാന്യനും ആദര്ശധീരനുമായ മേനോൻ മാന്യമായ രീതിയിൽ പൊന്നിൻ വിലക്ക് ആ കെട്ടിടം അവ്വശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അബൂബക്കർ അത് വിനീതമായി നിരസിച്ചു. ഈ കെട്ടിടങ്ങൾ പൊളിച്ചു അവിടെ വലിയൊരു വ്യാപാര സമുച്ചയം പണിയാനുള്ള മേനോന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് ഒരേ ഒരു