Chapter Title : ? വിധുമുഖി ? [കൊമ്പൻ]

നിന്നും നിറഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവൾക്ക് ഇങ്ങനെ പറയാൻ എന്താണാവോ എന്ന് ഞാനോർത്തു. എന്റെ കൈകൊണ്ട് മുഴുവനായും അതിനെ പിടിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു...

ഞാൻ ബെഡിലേക്ക് ഇറങ്ങികിടന്നുകൊണ്ട്, ധ്രുവികയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് റോസ് പാന്റിയുടെ ലെസിൻ പതിയെ തൊട്ടു. അവളൊന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട്…

“മാത്തൂ ഞാൻ കണ്ണടക്കട്ടെ… എനിക്കെന്തോ പോലാകുന്നു…”

“ഉഹും നിന്റെ കണ്ണിലാണ് പെണ്ണെ എനിക്കിനോക്കാനിഷ്ടം….നൃത്തം ചെയ്യുന്ന മയിൽ പോലെ ഉരുണ്ടു കളിക്കുന്നത് കാണാൻ തന്നെ….”

“നാണം തോന്നുന്നുണ്ട്… അതാ….”

“എങ്കിൽ നമുക്ക് രണ്ടാൾക്കും കണ്ണ് കെട്ടാം എന്താ…”

“ങ്‌ഹും…. ശെരി…. ഞാൻ കണ്ണടക്കില്ല. പക്ഷെ ചിലയിടത്തു നീ തൊടുമ്പോ ശ്രദ്ധിച്ചു വേണം… എനിക്ക്. ചിലപ്പോ അടി തരാൻ തോന്നും….”

“അതെന്തേ…”

“അറീല്ല!...”

ഞാൻ പതിയെ പതിയെ ധ്രുവികയുടെ മിനുസമാർന്ന കാലിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് അവളുടെ റോസ് പാന്റി പതിയെ പതിയെ കാലിലൂടെ സെക്കൻഡ് ബൈ സെക്കൻഡ് അഴിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കാലുകളെ ഒരല്പം വിടർത്തിവെച്ചു. ആദ്യമായി ഞാൻ നേരിൽ കാണുന്ന പെൺ പൂവ്! ഞാൻ ഒരുനിമിഷം ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കി. പുലർകാലേ വിരിഞ്ഞ ചുവന്ന അരളിപ്പൂവിന്റെ ഇതളിലെ മഞ്ഞു കണങ്ങൾ പോലെ നീർതുള്ളികൾ ഞാനെന്റെ വിരൽ കൊണ്ട് തൊട്ടു.

“അആഹ് ആഹ്….” വിരൽപോലും ആദ്യമായാണ് തൊടുന്നപോലെയാണ് ധ്രുവികയുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസിലായത്. കാമം എന്നാൽ പ്രണയത്തെക്കാളും പവിത്രമെന്നു അവൾക്ക് മനസിലുണ്ടായിരിക്കണം.

“ധ്രുവീ… നീ അപ്പൊ വിരൽ കൊണ്ട് പോലും….”

അതിനുള്ള മറുപടിയായി കണ്ണ് നീര് കവിളിലൂടെ ഒഴുകുമ്പോ അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി ധാരാളമായിരുന്നു….

“ഞാൻ നാവുകൊണ്ട് തൊട്ടോട്ടെ….”

“ഉം…” ധ്രുവിക കഴുത്തു മേലോട്ട് പൊക്കി