Chapter Title : വികാര വസതി 02 [ജ്യോതി]

''അയ്യേ!!!!  അമ്മേ  ഇതെന്താ??  ആ  തോർത്ത്  താത്തിട്  പൂങ്കാവനം  നാട്ടുകാര്  കാണും...''

അമ്മു  പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്  അതേ  പറ്റി  ദേവി  ഓർക്കുന്നത്...  അവൾ  പെട്ടെന്ന്  തോർത്തിൻറെ  അഗ്രം  പിടിച്ച്  താഴ്ത്തി...  ആകെ  മാനം  പോയ  അവസ്ഥയിൽ  മകളെ  നോക്കുമ്പോൾ  അവൾ  നിന്നു  ചിരിക്കുന്നു.

''എൻറമ്മേ...  എന്തായിരുന്നു  വർത്താനം??  എനിക്ക്  നാണമില്ല...  ഞാൻ  പ്രായത്തിൻറെ  പക്വത  കാണിക്കുന്നില്ല...  അല്ലേ??  ഹ..ഹ..  ഇപ്പോൾ  കണ്ടു  ഞാനാ  പക്വത...  നമ്മളൊന്നും  ഒന്നുമല്ലേ  ഇത്  സൈലൻറ് വാലിയാ  സൈലൻറ്  വാലി...  അതേ  ആ  താഴേയ്ക്ക്  ഞാന്നു  കിടന്നതാണോ  സിംഹവാലൻ.... ഹ..ഹഹ''

കവയ്ക്കിടയിലെ  രഹസ്യ ക്കുഴിയിൽ  ലാവ  പൊട്ടി  ഒലിക്കുകയായിരുന്നു  എങ്കിലും  അവൾ  സമയം  പരമാവധി  വിനിയോഗം  ചെയ്തു.

മകളുടെ  മുന്നിലെ  പരിഹാസ  പാത്രമായപ്പോൾ  ദേവി  ആകെ  ചൂളി  വിറങ്ങലിച്ചു...  അതിനൊപ്പം  ദേഷ്യവും  ഉടലെടുത്തു.

''ഛേ!!!  വൃത്തി കെട്ടത്...  എന്നതൊക്കെയാടീ  ഇത്  പറയണേ??  അമ്മയോട്  ആണ്  പറയുന്നതെന്ന  ഒറ്റ  ചിന്തയുമില്ല  ശവത്തിന്...''

അമ്മുവിൻറെ  നേരെ  കൈ  ഓങ്ങിക്കൊണ്ട്  ദേവി  ചൂടായി.

പക്ഷേ  ഫലം  മറ്റൊന്നായി.. അത്രയും  നേരം  ആടി  ഉലഞ്ഞിരുന്ന  തോർത്ത്  അടിയ്ക്കാനായി  കൈ  ഓങ്ങിയപ്പോൾ  ഉരിഞ്ഞ്  താഴെപ്പോയി.  മകളുടെ  മുന്നിൽ  പൂർണ്ണ  നഗ്നയായി  നിന്ന  അവൾ  ഒരു  നിമിഷം  കൊണ്ട്  സ്വബോധം  വീണ്ടെടുത്ത്  കൈകൾ  കൊണ്ട്  തൻറെ  നഗ്നത  മറയ്ക്കാൻ  ശ്രമിച്ചു

എന്നാൽ  അതിന്  മുന്നേ  അമ്മു  എല്ലാം  കണ്ണുകളാൽ  ഒപ്പിയെടുത്തിരുന്നു.

നെഞ്ചിലൊതുങ്ങാതെ  നിന്നു  ചാഞ്ചാടിയ  മുലപർവ്വതങ്ങൾ....  കിണറു  പോലെ  കുഴിഞ്ഞ  പൊക്കിൾ  ചുഴി.... അവിടെ  നിന്നും  അടിവയറ്റിലേയ്ക്ക്  പോകുന്തോറും  തഴയ്ക്കുന്ന  രോമനിരകൾ.... അവയ്ക്കേറ്റവും  ഒടുവിലായി  ഉയർന്ന്  പൊന്തി  നിൽക്കുന്ന  യോനീ തടവും  അവയ്ക്ക്  മുകളിലെ  രോമപരവധാനിയും....

''യ്യോ!!!..''

ആ  കാഴ്ച  കണ്ട്  അവൾ  അറിയാതെ  വിളിച്ചു  പോയി. പാൻറീസ്  നനഞ്ഞു  കുതിർന്ന്  നനവ്  തുടകളെ  സ്പർശിക്കുന്നതായി  അവൾക്ക്  തോന്നി.  അതിനൊപ്പം  കലശലായ  ചൊറിച്ചിലും...  എന്നിട്ടും  വികാരം  കടിച്ച്  പിടിച്ച്  അവൾ  അമ്മയെ  നോക്കി  പരിഹാസിച്ച്  ചിരിയ്ക്കാൻ  തുടങ്ങി.

''എന്നാലും  അമ്മ  ഇപ്പോ  എന്നാത്തിനാ  മുണ്ടുരിഞ്ഞ്  എറിഞ്ഞേ??  നമുക്ക്  പരിഹാരം  ഉണ്ടാക്കാരുന്നല്ലോ....''

''എടീ  നീ  ചിരിയ്ക്കാതെ  ആ  തോർത്തെടുത്ത്  താടീ...''

''ഇല്ല....  അമ്മ  എത്ര  കെഞ്ചിയാലും