Chapter Title : വില്‍ക്കപ്പെട്ട കനികള്‍ 2 [ജംഗിള്‍ ബോയ്‌സ്]

അനിത..

രാമന്‍: നീ അംബികയെ നോക്ക്.. അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പത്തിലൊന്നു പോലും നിനക്കില്ല..

അനിത: ഞങ്ങളെക്കാള്‍ നാല്‍പ്പത് വയസിന് മൂത്തയാളല്ലേ നിങ്ങള്‍.. നിങ്ങളുടെ മക്കളാവാന്‍ പ്രായമല്ലേ ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ളൂ..

രാമന്‍: എടീ.. സുഖിക്കാന്‍ പ്രായം ഒരു പ്രശ്നമാണോടീ... അനിതേ നിന്നോട് ഒന്നും എനിക്ക് പറയാനില്ല.. മോളെ അംബികേ.. നീ അമ്മാവനെ ഒന്ന് മനസിലാക്ക്

അംബിക: അമ്മാവാ.. ഇത് ശരിയല്ല.. ഞങ്ങള്‍ അമ്മാവന്റെ മക്കളാണ്.

രാമന്‍: മോളെ നീ ഒന്ന് അമ്മാവനോട് സഹകരിക്ക്.. നിന്നെ വിനയന്‍ കെട്ടിയ കാലംമുതല്‍ ഞാന്‍ നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. നിന്നെ കിട്ടിയ അവന്‍ എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ്.. ഞാനിവിടെ വന്ന് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. എല്ലാ ദിവസവും അവന്‍ നിന്നെ കളിക്കുന്നുണ്ട്.. വര്‍ഷം അഞ്ച് കഴിഞ്ഞിട്ടും അവന് നിന്നില്‍ ഒരു താല്‍പര്യകുറവും വന്നിട്ടില്ല.. അവന് ചെയ്തുകൊടുക്കുന്നപോലെ നീ എനിക്കുംകൂടെ ചെയ്ത് താ..

അംബിക: ഇല്ല അമ്മാവാ.. എനിക്ക് അതിന് പറ്റില്ല.. വിനയേട്ടനെല്ലാതെ മറ്റൊരു ആളെ എനിക്ക് ആ കാര്യത്തില്‍ സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ പറ്റില്ല..

രാമന്‍: ടീ കൊച്ചെ.. നിന്നക്കറിയോ നീയും ഇവളും ഇന്ന് കഞ്ഞി കുടിക്കുന്നതും നില്‍ക്കുന്നതും എന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള കടയില്‍ കച്ചോടം നടത്തിയിട്ടാ...

ദേഷ്യത്തോടെ അംബിക: അമ്മാവന്റെ സാമ്പത്തിക കണക്കുകള്‍ തീര്‍ക്കേണ്ടത്.. വീട്ടില്‍ കെട്ടികൊണ്ടുവന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ ശരീരം ചോദിച്ചിട്ടല്ല.. മരുമക്കളോട് ചോദിക്ക്..

രാമന്‍: അത് ചോദിക്കാം.. ഇതിന് ഒരു മറുപടി താ.. എനിക്ക് വഴങ്ങി തരോ നീ.. നിന്നെ മാത്രം മതി എനിക്ക്.. അംബികേ പറ..

ദേഷ്യത്തോടെ അനിത: ഇനി അംബികേച്ചിയെ ശല്യപ്പെടുത്തിയാല്‍ വിനയേട്ടനോടും അമ്മയോടും ചേച്ചി പറയും..

അതുകേട്ട് അംബികയെ നോക്കുന്ന രാമന്‍. അതെയെന്നര്‍ത്ഥ്തതില്‍ തലയാട്ടുന്ന അംബിക. ഇതുകേട്ട് രാമന്‍ ചെറുതായൊന്ന് ഭയന്നു. ഗൗരിയമ്മ അറിഞ്ഞാല്‍ തന്റെ മാനം പോവും. അയാള്‍ വേഗം അവിടെ നിന്ന് പിന്‍ തിരിഞ്ഞു. അപ്പോളേക്കും അവിടേക്ക് കുളിച്ച് മാറ്റി ഗൗരിയമ്മ വന്നു.

ഗൗരിയമ്മ: എന്താ രാമാ...? എന്തെങ്കിലും വേണോ..?

രാമന്‍: ഏയ് ഒന്നും വേണ്ട.. ഞാന്‍ കുറച്ച് കഞ്ഞി വെള്ളത്തിന് വന്നതാ.. ആയിട്ടില്ലാന്ന് കുട്ട്യേള് പറഞ്ഞു..

എന്നു പറഞ്ഞു പോവുന്ന രാമന്‍. ഗൗരിയമ്മ: കഞ്ഞി വെള്ളം ആയാല്‍ കൊടുത്തേക്കേണ്ടു അവന് എന്നു പറഞ്ഞു