Chapter Title : വില്ക്കപ്പെട്ട കനികള് [ജംഗിള് ബോയ്സ്]
കല്ല്യാണവീട്ടില് എങ്ങനെയുള്ളോരാണെന്ന് അറിയില്ല. നമ്മുടെ നാട്ടുകാര് അത്ര നല്ലവരല്ല..
അനിത: അത് എന്താ ചേച്ചി..?
അംബിക: ഓരോ ആണുങ്ങളെ നോട്ടം കാണണം..
അനിത: ആരാ അങ്ങനെ നോക്കാ...
അംബിക: ആരാ നോക്കാത്തത്...
അനിത: അത് ചേച്ചി അത്രയ്ക്ക് സുന്ദരിയല്ലേ.. അതുകൊണ്ട് ഏത് ആണായാലും നോക്കും.
അംബിക: നോക്കിക്കോട്ടെ. ഇത് ഒരു മാതിരി.. മനുഷ്യനെ ....
അംബിക മുഴുമിപ്പിച്ചില്ല.
അനിത: ആരാ ചേച്ചി അങ്ങനെ ഡിസ്റ്റര്ബ് ഉണ്ടാക്കുന്ന നോട്ടം നോക്കണ്
അംബിക: അതിവിടെ തേങ്ങ വലിക്കാന് വരുന്ന കുമാരേട്ടന്... അങ്ങേര് തെങ്ങില് കയറിയാല് നോട്ടം തെങ്ങിന് കൊലയിലല്ല, നമ്മുടെ...
അങ്ങോട്ട് വന്നുകൊണ്ട് ഗൗരിയമ്മ: മക്കളെ പോവാറായില്ലേ...
അംബിക: പോവാണ് അമ്മേ...
അനിത: ഞാന് ഷാള് എടുത്തുവരാം ചേച്ചീ...
എന്നുപറഞ്ഞു ധൃതിയില് കോണിപ്പടി കയറിപോവുന്ന അനിത. അവളുടെ ചന്തികള് രണ്ടും ചെറുതായി കുലുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് കുറച്ച് വലിപ്പം വച്ചോന്ന് ഗൗരിയമ്മയ്ക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് നില്ക്കുന്ന അംബികയുടെ അടുത്തേക്ക് മാറില് ഷാളിട്ട് അനിത വന്നു.
അനിത: പോവാ ചേച്ചീ...
ഗൗരിയമ്മ: നോക്കി പോയി വാ മക്കളെ
അംബിക: ശരിയമ്മേ...
അനിത: അമ്മേ പോയി വരാം..
ഗൗരിയമ്മ: ശരി മക്കളെ..
അങ്ങനെ ചുരിദാറിട്ട് അനിതയും സാരിയുടുത്ത് അംബികയും ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു.
അനിത: ചേച്ചി സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട്.
അംബിക: നീയും സുന്ദരിതന്നെയാ. ചുരിദാറിന് ഇത്ര ടൈറ്റ് വേണ്ടായിരുന്നു..
അനിത: അത് സാരല്ല്യ ചേച്ചി... ടൗണിലൊക്കെ ഇത് സാധാരണാ.. ചേച്ചി ടൗണിലിറങ്ങാത്തതോണ്ടാ..
അംബിക: ഉം.. നാട് കഴിഞ്ഞിട്ടല്ലേ നമ്മള് ടൗണിലെത്തൂ...
നാട്ടിലെ ആണുങ്ങളെ കുറിച്ച് ചേച്ചിക്ക് നല്ലഭിപ്രായമല്ലായെന്ന് അനിതയ്ക്ക് മനസിലായി.
അങ്ങനെ അവര് ബസ് സ്റ്റോപ്പില് നില്ക്കുമ്പോള് ചില ആണുങ്ങള് നോക്കുന്നത് അനിത കണ്ടു. ചേച്ചി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. എന്നെയും ചേച്ചിയെയും ചിലര് മാറി മാറി നോക്കുന്നുണ്ട്. സൈക്കിളില് പോവുന്ന കിളവന്മാര് പോലും നമ്മുടെ അടുത്തെത്തുമ്പോള് ബെല്ലടിക്കുന്നുണ്ട്. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ബസ് വന്നു. അതില് കയറി. നേരെ ഞങ്ങള് കല്ല്യാണ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അവിടെയുള്ളവരെ അംബികേച്ചി എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നു. അതില് ഞാനും വിനോദേട്ടനും വിരുന്നിനുപോയ ചില കുടുംബക്കാര് ഉണ്ടായിരുന്നു. വിനയേട്ടന്റെയും വിനോദേട്ടന്റെയും അമ്മാവന് രാമന് അമ്മാവനും
💬 Comments
View all comments