Chapter Title : വിനീത, വിവേകിന്റെ ചേച്ചി [Smitha]
മന്ത്രിച്ചു.
ശാന്തനായ വരുണും കണ്ണു തള്ളി അവരുടെ വരവ് നോക്കിയിരുന്നു.
“എന്നാടാ പിള്ളേരെ മിഴിച്ചു നോക്കുന്നെ?”
അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് അവള് ചോദിച്ചു.
“എങ്ങനെ നോക്കാതിരിക്കും എന്റെ ചേച്ചി...പൊളിയായിട്ടുണ്ട്! സൂപ്പര് ഡ്രസ്സ്!”
ജെയ്സന് തലയില് കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു.
“എടാ വേണ്ട വേണ്ട!!”
അടുതെത്തി അവന്റെ തലക്ക് ഒന്ന് തട്ടിയിട്ട് വിനീത പറഞ്ഞു.
“ഇതെന്റെ വീടാ! ഞാന് അങ്ങനെ പൊറത്തേക്കൊന്നും പോകുന്നില്ല...അപ്പോള് ഇഷ്ടമുള്ള ഡ്രസ്സ് എനിക്കിടാം..നീ ഉദ്ദേശിച്ചത് ഒക്കെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഒന്നുമല്ലേലും ഞാന് നിന്റെ ഫ്രണ്ടിന്റെ ചേച്ചിയല്ലേടാ? കൊറച്ച് ബഹുമാനം ഒക്കെ ആകാം കേട്ടോ...”
ഒരു നിമിഷം ജെയ്സനും ശ്രീധറും വല്ലാതായി.
വരുണ് അവരെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ജെയ്സനും ശ്രീധറും പഴയനില വീണ്ടെടുത്തു.
“അയ്യോ എന്റെ പൊന്ന് ചേച്ചി തെറ്റിധരിക്കല്ലേ...ഈ ഡ്രസ്സില് ചേച്ചി സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു എന്നെ ഞാന് ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള്...”
“ഈ ഡ്രസ്സ് അല്ലേലും ഞാന് സുന്ദരിയാ, നീ ഒന്ന് പോടാ.”
വിനീത പറഞ്ഞു.
എന്തൊരു സൌന്ദര്യമാണ് മൂന്നെണ്ണത്തിനും!
വിനീത ഓര്ത്തു.
വെറുതെയല്ല പെണ്ണുങ്ങള് വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്നത്.
കൂട്ടത്തില് കണ്ണെടുക്കുവാന് ഏറ്റവും പ്രയാസം വരുണിനെ നോക്കുമ്പോള് ആണ്.
അവനാണെങ്കില് അല്പ്പം നാണം കുണുങ്ങിപ്പയ്യനും.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവന്റെ ആകര്ഷണത്വമേറുന്നു.
വിനീത അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നിങ്ങള് പഠിക്കാന് വന്നതല്ലേ...എന്തേലും കുടിക്കാനോ വല്ലോം വേണേല് പറഞ്ഞാ മതി കേട്ടോ...”
അത് പറഞ്ഞിട്ട് വരുണിന്റെ നേരെ ഒരു മന്ദഹസിച്ച് അവള് അകത്തേക്ക് പോയി.
“ഒന്ന് പൊക്കീതാ, ഏറ്റില്ല...”
ജെയ്സന് പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ!”
വരുണ് പെട്ടെന്ന് അവനെ എതിര്ത്തു.
“ചേച്ചി നാച്ചുറല് ബ്യൂട്ടിയാ! നീ എന്തിനാ ചേച്ചിയെ പൊക്കുന്നെ? കാണാന് അത്രയ്ക്കൊന്നും കൊള്ളില്ലാത്തവരില് നിന്ന് എന്തേലും കാര്യം സാധിക്കാന് അല്ലെ അവരെ പൊക്കുന്നെ? ഇങ്ങനെ ഒരു പൊട്ടന്!”
വിനീത അത് മറഞ്ഞിരുന്ന് കേട്ടു.
അപ്പോള് തന്നെ അവളില് വല്ലാത്ത ഒരു രോമാഞ്ചപ്പെരുമഴയുണ്ടായി.
“ഓ! പെണ്ണുങ്ങള്ടെ മൊഖത്ത് നോക്കാത്ത നീയും ചേച്ചി സുന്ദരി ആന്ന് പറയാന് തൊടങ്ങിയോ?”
ശ്രീധര് ചോദിച്ചു.
“ചേച്ചി സുന്ദരിയാ എന്ന് എനിക്ക് ആദ്യം തന്നെ തോന്നീതാ....ചേച്ചിയെപ്പോലെ ഒരു സുന്ദരിപ്പെണ്ണിനെ ഞാന് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല, ഒരിടത്തും..പക്ഷെ നിങ്ങളെപ്പോലെ ഊളയല്ല ഞാന്...ഐ
💬 Comments
View all comments