Chapter Title : വിനീത, വിവേകിന്റെ ചേച്ചി [Smitha]
ഓരോ അസത്തുക്കള്!”
അവള് പിന്നെ കാപ്പി ഗ്ലാസ്സുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പോയി.
അവള് വിവേകിനെ വീടിന്റെ പലഭാഗത്തും തിരഞ്ഞു.
“കൊച്ചെങ്ങട് പോയി അമ്മെ?”
അവള് അടുക്കളയില് എത്തി അമ്മ ചന്ദ്രമതിയോട് ചോദിച്ചു.
“അവന് എണീച്ചിട്ട്ണ്ടാവില്ല്യ വിനൂ..ഇന്ന് ഞായറല്ല്യെ?”
അവള് ഒന്നും പറയാതെ അടുക്കളയുടെ ജനലിലൂടെ പുറത്ത് തോട്ടിന് കരയിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ വിവേക് നില്ക്കുന്നത് അവള് കണ്ടു.
അവള് കാപ്പി ഗ്ലാസ്സുമെടുത്ത് അവന്റെ നേരെ നടന്നു.
വീടിന് മുമ്പിലെ പറമ്പിന്റെ അതിര് പുഴക്കരയിലാണ്.
ആറ്റുവഞ്ചികള് വളര്ന്നു നില്ക്കുന്നു.
പുഴയുടെ മദ്ധ്യത്തില് ഭീമാകാരന്മാരായ പാറകള് ഉയര്ന്നു നില്ക്കുന്നു.
പുഴയില് അവ കൊച്ചുദ്വീപുകള് പോലെ തോന്നിച്ചു.
അവള് അവന്റെ പിമ്പിലെത്തി.
“എന്താടാ രാവിലെ തോട്ടില്?”
അവന്റെ അടുത്തെത്തി കാപ്പി ഗ്ലാസ് നീട്ടിക്കൊണ്ടു അവള് പറഞ്ഞു.
“ഒന്നൂല്ല്യ...”
അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ അവന് പറഞ്ഞു.
വിനീത തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള് വിവേക് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ഗൌരവമാണ്.
കടുപ്പത്തിലാണ് ആള്!
ശ്യെ!
എങ്ങനെ മുഖത്ത് നോക്കും?
ചേച്ചി എന്തൊക്കെയായിരിക്കും തന്നെപ്പറ്റി കരുതുക?
പക്ഷെ...
ദേഷ്യമുണ്ടെങ്കില് കാപ്പിയുമെടുത്ത് തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഈ തോട്ടിന് കരയിലേക്ക് വന്നത് എന്തിന്?
തന്നെ എന്ത് കൊണ്ട് വഴക്ക് പറയുന്നില്ല?
“ചേച്ചി...സോറി..ഇനി ഞാന്...”
കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയില് അവള് വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തില് വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.
അവള് ഉടനെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
വിവേക് അദ്ഭുതപ്പെട്ടു.
“ഇനി ഞാന് എന്ന് വെച്ചാല്?”
ചിരിക്കിടയില് അവള് ചോദിച്ചു.
“ഞാന് കണ്ട കാര്യം നീയിനി ഒരിക്കലും ചെയ്യില്ല്യന്നോ?”
വിവേക് വീണ്ടും ചമ്മി.
“ചേച്ചി, പ്ലീസ്...പ്ലീസ് ചേച്ചി...ഇനി അതിനെക്കുറിച്ച് പറയാതെ...”
അവന് ദയനീയ സ്വരത്തില് പറഞ്ഞു.
“സാരല്ല്യ മോനെ...”
അവള് അവന് അഭിമുഖം നിന്ന് പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഏജില് അങ്ങനെ ക്കെ ണ്ടാവും... കതക് ഒക്കെ ലോക്ക് ചെയ്ത് പ്രൈവറ്റ് ആയി ചെയ്യേണ്ടെ കുട്ട്യേ? അല്ലാണ്ട്..അതല്ലേ?”
വിവേകിന് ആശ്വാസമായി.
എങ്കിലും വിനീതയെ അഭിമുഖീകരിക്കാന് ഇപ്പോഴും ഒരു മടി.
“ഒന്ന് സ്ട്രോങ്ങ് ആങ്കുട്ടിയായി നിക്കെടോ! എന്തിനാ ഈ ചമ്മല്? ഞാനല്ലേ കണ്ടുള്ളൂ, അമ്മയോ അച്ഛനോ ഒന്നൂല്ലല്ലോ...”
അവള് അവന്റെ തോളില് പിടിച്ചു.
വിവേക് പുഞ്ചിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
“ന്താടാ ദേവകി ചേച്ചീടെ ഷോ
💬 Comments
View all comments