Chapter Title : വിനോദവെടികൾ [ഒലിവര്‍]

കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ദിവസമെത്രയായി… ചേച്ചി ഒന്നു ഗൗനിക്കുന്നുപോലുമില്ലല്ലോ… അപ്പൊ ഇതൊക്കെ സഹിക്കേണ്ടിവരും.” ഞാൻ ചിറികോട്ടി.

അവർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് കൈയ്യിട്ട് ലുങ്കിക്ക് മീതെ എന്റെ കുണ്ണയിൽ തഴുകി. കൈയോടിച്ച് എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

“ ജാന്വേച്ചിയ്ക്കും ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ കുഞ്ഞേ… നന്നായൊന്ന് കളിച്ചിട്ട് മാസമൊന്ന് കഴിഞ്ഞു. എന്നാലും സമയോം സന്ദർഭോം നോക്കാണ്ട് ഇത്ര ക്ഷമയില്ലാതായാലേ ചിലപ്പൊ നളിനി നമ്മളെ രണ്ടിനേം കൊന്ന് കൊല വിളിക്കും.” അവർ പകുതി കളിയായും കാര്യമായും പറഞ്ഞു. അത് ശരിയുമായിരുന്നു. അമ്മയറിഞ്ഞാൽ അപ്പോള്‍ തന്നെ എല്ലാത്തിനും തീരുമാനമാവും. അച്ഛനറിഞ്ഞാൽപ്പിന്നെ പറയുകയേ വേണ്ട, മുരടൻ വീട്ടീന്ന് എന്നെ പുറത്താക്കും. അതുകൊണ്ട് ജാന്വേച്ചി വീട്ടില്‍ അന്തിയുറങ്ങുന്ന ചുരുക്കം ദിവസങ്ങളിലൊന്നിനായി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.

ആ ദിവസങ്ങൾ ചുരുക്കമെന്ന് പറയാന്‍ കാരണം, പണ്ട് അച്ഛനില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ മാത്രമേ ജ്വാനേച്ചി അമ്മയ്ക്കും എനിക്കും കൂട്ടുകിടക്കാൻ വരുമായിരുന്നുള്ളൂ. അച്ഛന് ചെന്നൈയിലാണ് ജോലി. അവിടെയൊരു ടയർ കമ്പനിയിൽ മാനേജറാണ്. രണ്ടാഴ്ചയിൽ ഒരിക്കലേ വരാറുള്ളൂ. ബാക്കി ദിവസങ്ങളില്‍ മുഴുവന്‍ ജാന്വേച്ചി ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൂട്ടുകിടക്കും. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി നേരെ തിരിച്ചാണ്…. അച്ഛൻ വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ മാത്രം ജാന്വേച്ചി കിടക്കാൻ വരും. അതിന്റെ ഗുട്ടന്‍സ് എനിക്ക് ഇതുവരെ പിടികിട്ടിയിട്ടില്ല. ആദ്യമൊക്കെ ഞാൻ വളർന്നില്ലേ ഇനി ജാന്വേച്ചി വരണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ പറയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവർ കൂട്ടാക്കിയില്ല. എന്നാലും അച്ഛന്റെ വരവ് വിരളമായതിനാൽ അവർ വീട്ടില്‍ കിടക്കുന്ന സന്ദർഭങ്ങളും കുറഞ്ഞു.

എന്റെ ക്ഷമ നശിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു. രണ്ടാഴ്ച കൂടുമ്പോൾ വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന അച്ഛൻ ഒന്നരമാസമായിട്ടും വീട്ടില്‍ വരുന്നില്ല. കമ്പനിയിൽ നല്ല തിരക്കുള്ള സമയമാണത്രേ. അമ്മയില്ലാത്ത തക്കം നോക്കി അല്പം റിസ്ക്ക് എടുത്തിട്ടാണേലും ജാന്വേച്ചിയുമായി കളി നടത്താമെന്ന് കരുതി വശംകെട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ആ സന്തോഷവാർത്തയെത്തിയത്. അച്ഛന്‍ വരുന്നു! അതും പതിവുപോലെ ആഴ്ചാവസാനമല്ല, ഈ വ്യാഴാഴ്ച തന്നെ! സന്തോഷം കൊണ്ട് ഞാന്‍ തുള്ളിച്ചാടി. അമ്മ കണ്ട് പുച്ഛിച്ചു.

“ എന്താടാ അങ്ങേര് വരുന്നെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ പതിവില്ലാതൊരു ഒരു സന്തോഷം?! പിടിച്ച് ഉമ്മ വയ്ക്കുമെന്ന് കരുതിയാണല്ലോ... കൊട്ടക്കണക്കിന് മാർക്കാണല്ലോ ഇപ്പൊ മേടിച്ച് വച്ചേക്കണത്!” അമ്മ ചിറി കോട്ടി.

“ അച്ഛൻ വരുന്നതിന് മക്കള്‍ക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ പാടില്ലേ?” ഞാനൊന്ന് ചമ്മിയെങ്കിലും പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.