Chapter Title : വിരഹം, സ്‌മൃതി, പ്രയാണം [ഋഷി]

എന്ന കാര്യമാണെന്നെ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചത്.

അപ്പോഴാണ് ഒരു ദിവസം ലളിതച്ചേച്ചി എന്നെ ഒരാൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. ഇതാണ് അർച്ചന. നിന്റെ സ്റ്റുഡന്റ് ആണ്. കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ച്ച അങ്ങു വയനാട്ടിൽ ആയിരുന്നു. ഇളം കറുപ്പും എണ്ണമയവും അച്ചടക്കമില്ലാതെ തഴച്ചു വളരുന്ന മുടിയും. അവൾ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ കൊണ്ടെന്നെ ഉറ്റു നോക്കി. അർച്ചന... ഓ... അവധിയിൽ ആണെന്ന് പ്രഫെസ്സർ പറഞ്ഞിരുന്നു.

റമ്മിന്റെ അകമ്പടിയോടെ അവളുടെ ജീവിതത്തെപ്പറ്റി ഞാനറിഞ്ഞു. മുളകൾ കൊണ്ടു കുട്ടയും പരമ്പും ഉണ്ടാക്കി ജീവിക്കുന്ന ആദിവാസികളാണ് അവളുടെ കുടുംബം. അവളുടെ ജീവിക്കാനുള്ള യുദ്ധം, അതിന്റെ ഒരോ വശങ്ങളും... ഇതെല്ലാം ചേച്ചിയും അവളും വരഞ്ഞുകാട്ടിയപ്പോൾ ഞാനെല്ലാം ഒന്നുമല്ല എന്നു തോന്നി. ചേച്ചിയുടെ അക്കൗണ്ടന്റും സഹായിയും എല്ലാമായിരുന്നു അവൾ.

അടുത്ത ആഴ്ച്ചകളിൽ അർച്ചനയെ, അവളുടെ ആവേശത്തിനെ ഞാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. അവളെ മറ്റു വിഷയങ്ങളിലും സഹായിച്ചു. ഞാൻ ഇന്സ്റ്റിറ്റിയൂട്ട് വിടുന്നതിനു മുന്നേ അവൾ ഏതായാലും എംഫിൽ തീർക്കും എന്നുറപ്പ് വരുത്തി.

ഇതിന്റെ മറ്റൊരു വശം ലളിതച്ചേച്ചിയുടെ പല തരം പരിപാടികളിൽ ഞാനും വലിച്ചിഴക്കപ്പെട്ടു എന്നതാണ്. അർച്ചന ആണ് പ്രധാന ക്രിമിനൽ. പതിയെ കഞ്ഞിവീഴ്ത്ത്, രക്തദാനം, സമൂഹവിവാഹം, ക്യാൻസർ രോഗികളെ സഹായിക്കൽ.... ശരിക്കും ഒരു ദന്തഗോപുര വാസിയായിരുന്ന ഞാൻ മെല്ലെ സമൂഹത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഇക്കണോമിക്സ് തിയറിയിൽ ഗുരുക്കർ കാട്ടിയ വേറിട്ട വഴിയിലൂടെ സഞ്ചാരം തുടങ്ങി. ഒരു പേപ്പറും പബ്ലിഷ് ചെയ്തു.

പ്രൊഫെസ്സർ വിളിച്ചിട്ട് കാലാവധി നീട്ടണോ എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ ഒന്നൂടെ ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. അവസാനത്തെ പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞ് ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്ക് അർച്ചന നാട്ടിലേക്ക് പോയി. അവളെന്നെ സ്റ്റേഷൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ആദ്യമായി കെട്ടിപ്പുണർന്നു. രാജീവ്... അവളെന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.... ലളിതേച്ചി... യൂ ആർ ബ്ലൈൻഡ്.... പോട്ടെ.... നന്ദി... എന്റെ വഴികാട്ടി.... എന്തോ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം ... പതിവു കക്ഷികൾ ഹരിയും അർച്ചനയും അകലെ. ഞാനും ചേച്ചിയും മാത്രം. ശനിയാഴ്ച. വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം. പുസ്തകത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരുന്ന ഞാനത് കേട്ടെങ്കിലും തലയിലോട്ടു കേറിയില്ല. ചെവിയിലൊരു പിടി വീണപ്പോഴാണ് ഞെട്ടിയുണർന്നത്.

എന്താടാ ഇത്! നല്ലകാലം മൊത്തം പുസ്തകോം കരണ്ടോണ്ടിരുന്നോ. വയസ്സാവുമ്പഴേ.... എണീറ്റ് നടക്കാനൊക്കുകേല.