വിസ്മയ 10 [Vashalan]

ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഒരു പഴയ വികാരം ഇരച്ചുകയറിയെങ്കിലും, അയാൾ അത് പുറത്തുകാണിക്കാതെ കസേരയിൽ അവൾക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു.

​സാറിനെ കണ്ടതും വിസ്മയ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് മുഖമുയർത്തി ചോദിച്ചു: "സാർ, ഇപ്പോൾ ആശ്വാസമായോ? സാറിന് ഇപ്പോൾ സമാധാനം കിട്ടിയില്ലേ?"

​സാർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. അവൾ തന്റെ വസ്ത്രത്തിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി, പിന്നെ സാറിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വളരെ

കൂസലില്ലാതെ തുടർന്നു: "എനിക്ക് ഈ വേഷത്തിൽ ഇരിക്കാനാണ് ഇഷ്ടം സാർ. ഞാൻ ഇങ്ങനെ വസ്ത്രം ഇടുമ്പോൾ സാറിന് അസ്വസ്ഥത തോന്നുകയാണെങ്കിൽ അത് എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതി. ഞാൻ സാറിന്റെ ആ അസ്വസ്ഥത അപ്പോൾ തന്നെ മാറ്റിത്തന്നോളാം. അതുകൊണ്ട് സാറിന് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?"

​അവളുടെ ആ വാക്കുകളിലെ അർത്ഥം സാറിന് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. ആ നിമിഷം അയാളുടെ കടിഞ്ഞാണുകൾ പൂർണ്ണമായും അവളുടെ കൈകളിലാണെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു. സദാചാരബോധം ഒരു വശത്ത് അലട്ടുമ്പോഴും, അവളുടെ സാമീപ്യം നൽകുന്ന ലഹരിയിൽ അയാൾക്ക് അവളോട് എതിർത്തു പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​സാർ അല്പം ശബ്ദം താഴ്ത്തി, ചുറ്റും ആരെങ്കിലും കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയ ശേഷം പറഞ്ഞു: "എനിക്ക്... എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല വിസ്മയാ. പക്ഷേ,

ഇത്... നമ്മൾ ഈ ചെയ്തതൊന്നും ഒരിക്കലും ആരോടും പറയരുത്. ഇതൊരു വലിയ രഹസ്യമായിരിക്കണം. ആരും അറിയാൻ പാടില്ല, മനസ്സിലായോ?"

​അവൾ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചു. അവളുടെ ആ ചിരിയിൽ ഒരു വലിയ വിജയത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. "സാർ പേടിക്കണ്ട, ഇത് സാറിനും എനിക്കും മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു കാര്യമായിരിക്കും. സാറിന് എപ്പോൾ അസ്വസ്ഥത തോന്നിയാലും, സാർ ധൈര്യമായി എന്നോട് പറഞ്ഞോളൂ, ഞാൻ സഹായിക്കാന്‍ എപ്പോഴും റെഡി ആണ്.