Chapter Title : വിസ്മയ 10 [Vashalan]

വിയർപ്പുകുളിച്ചു. അയാളുടെ നാക്ക് വരളുകയായിരുന്നു. "അത്... വിസ്മയാ... അത്... അത് അങ്ങനെയല്ല..." അയാൾക്ക് വാചകം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞുനിൽക്കാൻ

ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിസ്മയ സാറിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി.

​"സാർ എന്തിനാ ഇത്ര പരുങ്ങുന്നത്? എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്? സാറിന് ഇത്രയും അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ എങ്ങനെയാ സാർ പഠിപ്പിക്കുന്നത്? സാറിന്റെ ഈ അസ്വസ്ഥത മാറ്റേണ്ടത് എന്റെ കൂടി ആവശ്യമാണല്ലോ സാർ! ഇന്നലെ  പറഞ്ഞില്ലേ, എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് പറയാൻ? അപ്പോൾ പിന്നെ ഇത് മാറ്റാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റുന്ന സഹായം ഞാൻ ചെയ്യണ്ടേ?"

​വിസ്മയ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, ആ ചോദ്യത്തിലെ പ്രലോഭനം സാറിന് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി.

​സാർ അങ്ങേയറ്റം ദയനീയമായി അവളെ നോക്കി. "വിസ്മയാ... നീ... നീ എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുകയാണ്... ഇത്... ഇത് ശരിയല്ല..."

സാർ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, തല

കുനിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "വിസ്മയാ... ഇത്... ചില കാര്യങ്ങൾ..... കാണുമ്പോൾ ആണുങ്ങൾക്ക്.....ഇങ്ങനെ വരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയാ, ഇത് മാറിയില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. ഇതിന് ശമനം കിട്ടണമെങ്കിൽ ഇന്നലത്തെ പോലെ... അതൊന്ന് പുറത്ത് വരണം."

​വിസ്മയ  നിഷ്കളങ്കത അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട്, എന്നാൽ കണ്ണുകളിൽ കാമത്തിന്റെ തിളക്കത്തോടെ ചോദിച്ചു, "എന്താ സാർ,  സാറിന്റെ ഈ അസ്വസ്ഥത മാറ്റാൻ ഞാൻ സഹായിക്കട്ടെ? അതോ ഇനി സാറിന് ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ ഞാൻ അമ്മയെ വിളിക്കട്ടെ? അമ്മയ്ക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരിക്കും!"

​അമ്മയെ വിളിക്കുമെന്ന് കേട്ടതും സാർ ഒന്ന് ഞെട്ടി. ഒരു നിമിഷം അയാൾ ആകെ പരിഭ്രമിച്ചു. "അയ്യോ... വേണ്ട... നീ അമ്മയെ വിളിക്കണ്ട! അതെന്താണെന്ന് നീ

അറിയേണ്ട... അത്...