Chapter Title : വിസ്മയ 10 [Vashalan]

ആ നിമിഷം സാറിന്റെ കുണ്ണയിൽ നിന്ന് കാമത്തിന്റെ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള പാല് ശക്തിയോടെ ചീറ്റിത്തെറിച്ചു. അത് താഴെ തറയിലും, കുറച്ചുഭാഗം വിസ്മയയുടെ മുഖത്തും

തെറിച്ചുവീണു. ചൂടുള്ളതും കട്ടിയുള്ളതുമായ ആ പാലിന്റെ തുള്ളികൾ അവളുടെ കവിളിലും നെറ്റിയിലും പറ്റിപ്പിടിച്ചു. സാർ കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ച്, ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഒരു കസേരയിൽ ചാരിനിന്നു. ആനന്ദത്തിന്റെ പരകോടിയിൽ അയാളുടെ ശരീരം ആകെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ചില നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, സാർ സാവധാനം കണ്ണുതുറന്നു. തന്റെ പാല് വിസ്മയയുടെ മുഖത്ത് തെറിച്ചുകിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് വലിയ കുറ്റബോധം തോന്നി. അധ്യാപകൻ എന്ന നിലയിലുള്ള ബോധം പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, "വിസ്മയാ... സോറി... ഞാൻ... ഞാൻ അതൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചതല്ല..."

​പക്ഷേ, വിസ്മയ ഒട്ടും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അവൾ തന്റെ മുഖത്തുള്ള പാലിന്റെ തുള്ളികൾ വിരലുകൊണ്ട് തുടച്ചെടുത്ത് അതിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് വളരെ

നിഷ്കളങ്കമായി, ഒട്ടും ഭാവഭേദമില്ലാതെ അവൾ പറഞ്ഞു, "അയ്യോ സാർ, സാരമില്ല. സാറിന് ഇത്രയും ആശ്വാസം കിട്ടിയല്ലോ, അതാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്. ഇതിൽ എന്താ ഇത്ര വലിയ തെറ്റ്?"

​അവൾ ഒരു ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റ്, വേഗം ബാത്‌റൂമിലേക്ക് നടന്നു.  അവൾ ബാത്‌റൂമിൽ കയറി മുഖം നന്നായി കഴുകി വൃത്തിയാക്കി പുറത്തിറങ്ങി. തൊട്ടുപിന്നാലെ, കുറ്റബോധവും അസ്വസ്ഥതയും നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി സാറും ബാത്‌റൂമിലേക്ക് പോയി. എല്ലാം വൃത്തിയാക്കി ഒരു സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെ തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ, അവർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ അധ്യാപക-വിദ്യാർത്ഥി ബന്ധം എന്നെന്നേക്കുമായി തകർന്നുപോയിരുന്നു. ആ മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ നിറഞ്ഞുനിന്നത് ഒരുതരം നിശബ്ദമായ ആസക്തിയായിരുന്നു.

ബാത്ത്‌റൂമിൽ നിന്ന് വൃത്തിയായി

തിരിച്ചെത്തിയ സാർ കണ്ടത് കസേരയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ