Chapter Title : വിത്തു കാള [റിമേക്ക്] [ആദി വൽസൻ]

നിഴലായ ഉമ്മയോടോ? പെണ്ണായി പിറന്നവൾ നടക്കുമ്പോൾ പോലും ശബ്ദം കേൾക്കാൻ പാടില്ല എന്ന തന്റെ തറവാട്ടു മഹിമ തനിക്കൊരു നല്ല സൗഹൃദത്തെപോലും നൽകിയില്ല.

സുബൈർ നല്ലൊരു അഭിനേതാവാണന്ന് തനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത്... ആറ് മാസം കൂടുമ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പ്രഗ്നൻസി പരിശോധനക്ക് കൊണ്ടു പോവുമ്പോളാണ്..!

ക്രൂരനായ നടൻ ..!

ഒടുവിൽ ക്രൂരമായ സംഭാഷണവും .. ‘ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ’

വീട്ടിൽ ഒരിക്കൽ വന്ന മൗലവിയെ കാണിക്കാൻ സുബൈറിന്റെ ഉമ്മ കൊണ്ട് പോയതാണൂ, വയറിൽ ജിന്ന് കേറിയിരിക്കു‌നത് കൊണ്ടാണൂ തനിക്ക് ഉമ്മയാകാനുള്ള തടസമെന്ന വിധി വന്നു ! സുബൈറിന്റെ ഉമ്മ പുറത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ മൗലവി വയറിലും മുകളിലെ പപ്പായകളിലും ഉഴിഞ്ഞ് ജിന്നിനെ ഓടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചൂ, ആയിഷ കണ്ണ് പിളർപ്പിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു കൈ കൊണ്ട് ഉഴിയലും മറ്റേ കൈയ്യിൽ കറുത്ത് പാമ്പിനേയും കണ്ടൂ, ഒരു ജിന്നിനെ എങ്കിലും പൂത്തുലഞ്ഞ് നിൽക്കുമ്പോൾ കണ്ടല്ലാന്നോർത്ത് ആയിഷ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു ..

മടക്കത്തിൽ മൗലവിയുടെ ഫോൺ നമ്പർ ഉമ്മയെ കൊണ്ടവൾ വാങ്ങിപ്പിച്ചൂ

മകന് സന്താനഭാഗ്യം വരാൻ മൗലവിക്ക് വീട്ടിൽ വിളിച്ച് സകല ഭോജനങ്ങളും നേദിക്കുന്ന സുബൈറിന്റെ ഉമ്മയുടെ നിഷ്കളങ്കമുഖം അവളിൽ സങ്കടം ഉണർത്തിയെങ്കിലും മൂന്ന് നാലു വർഷങ്ങളായുള്ള ഏകാന്തത മൗലവിയുടെ പാമ്പിനെ കൊണ്ട് മാത്രമെ ഇല്ലാതെ ആകൂ എന്ന ചിന്ത ബാക്കിയെല്ലാം മാറ്റി മറിച്ചൂ.

സുബൈറിന്റെ അമ്മാവന്റെ മകൻ അലിയുടെ വരവ് അയാളിലെ സ്വാർഥനേയും സംശയരോഗിയേയും പുറത്ത് കൊണ്ടുവന്നു.

അക്ഷരങ്ങളേയും, സംഗീതത്തേയും സ്നേഹിക്കുന്ന അലി... ആയിഷയുടെ ഉള്ളിലുറങ്ങിക്കിടന്ന ഇഷ്ടങ്ങളെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മ്ലാനമായിരുന്ന ആയിഷയുടെ മുഖം പ്രസന്നവദനമായി കാണപ്പെട്ടു... ആ വീടിനുള്ളിൽ അലിയുടെയും ആയിഷയുടെയും പൊട്ടിച്ചിരികൾ