Chapter Title : വിവാഹവാർഷിക സമ്മാനം

നോക്കാതെ തന്നെ മനു എന്ന ഭാവത്തിൽ പണ്ണാൻ ക്ഷണിക്കുമായിരുന്നു.

ഈ ദിവസങ്ങൾ മനു അക്ഷമയോടെ തള്ളി നീക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛൻ തന്റെ ഭ്രമത്തിന് സമ്മതിച്ചെങ്കിലും അതിന്റെ പുരോഗതിയെ പറ്റി ഒരു വിവരം ഇല്ലാത്തത് മനുവിനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം രാജീവനെ വിളിച്ചെങ്കിലും അയാൾ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കാൻ ആണ് ഉപദേശിച്ചത്. സീതയെ അവൻ ദിവസവും വിളിക്കുമെങ്കിലും രാജീവന്റെ മനസ്സിലിരുപ്പ് അവൾക്ക് അറിയാത്തതിനാൽ അവളിൽ നിന്ന് അവന് കൂടുതൽ വിവരം അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സീതയുടെ ഫോട്ടോയോ ശബ്ദമോ കേട്ടാൽ തന്നെ തന്റെ കുണ്ണ മൂക്കുന്നത് മനു അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദിവസവും മൂന്ന് വാണം അവൻ സീതക്ക് സമർപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ കാത്തിരുന്ന ആ ഫോൺ കാൾ അവന്റെ അച്ഛൻഅമ്മമാരുടെ വിവാഹവാര്ഷികത്തിന് മൂന്ന് ദിവസം മുൻപ് അവനെ തേടിയെത്തി. രാജീവൻ മനുവിനോട് അയാളുടെ പദ്ധതി വിശദീകരിച്ചു എന്നിട്ട് ഇനി ഉള്ള ദിവസങ്ങളിൽ കൈപിടിത്തം ഉപേക്ഷിക്കാനും പറഞ്ഞു. രാജീവൻ മനുവിനോട് അയാൾക്കു ഈ മാതൃപുത്ര സംഗമത്തിലേക് ഉള്ള വഴി തെളിക്കാൻ മാത്രമേ കഴിയുള്ളൂ അവിടെ നിന്നും മുന്നോട്ട് പോകേണ്ടത് മനുവിന്റെ മിടുക്ക് ആണ്. രാജീവൻ സീതയെ വിഷമിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്നും ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല എന്നും അറിയിച്ചു. മനുവിന് അയാൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് മനസ്സിലായി. മാതൃഭോഗത്തിന് ഉള്ള വഴി മാത്രമേ അച്ഛൻ തുറന്നിട്ടുള്ളു അതിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തേണ്ടത് തന്റെ കഴിവ് ആണ് എന്ന്.

അങ്ങനെ കാത്തിരുന്ന ആ വിവാഹവാർഷിക ദിനം വന്നെത്തി. രാവിലെ തന്നെ രാജീവനും സീതലക്ഷ്മിയും അമ്പലത്തിൽ പോയി വന്നു. ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ജോലി ഉള്ളത് കൊണ്ട് രാജീവന് ഓഫീസിൽ പോകേണ്ടി വന്നു. വൈകീട്ട് ഉള്ള സ്ഥിരം കളി ഓര്മിപ്പിച്ചാണ് അയാൾ ഓഫീസിൽ പോയത്.

സീതാലക്ഷ്മിക്ക് നേരം പോകുന്നിലായിരുന്നു രാജീവന്റെ വിശേഷമായ ആ വാർഷികസമ്മാനം എന്താണ് എന്ന് അറിയാഞ്ഞിട്ട്. സീതാലക്ഷ്മി വീട്ടുജോലി ചെയ്തും ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയും സമയം കളഞ്ഞു. മനു വരാത്തത് കൊണ്ടുള്ള ഒരു അസ്വസ്ഥത അവൾക്ക് ഉണ്ട് എന്നാലും ഈ പുതിയ കളി കളിക്കാൻ ഉള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ട് മനു ഇല്ലാത്തത് നന്നായി എന്ന് മാത്രമേ അവൾ കണക്ക് കൂട്ടി ഉള്ളൂ.

സന്ധ്യയായി. രാജീവന് ഓഫീസിൽ