Chapter Title : വ്യാധിരൂപിണി [ഷേണായി]

ആ ഡയലോഗ് അയാൾക്ക് നന്നായി രസിച്ചിരുന്നൂ.

' നീ പോടാ' ദീപിക അവന്റെ തുടയിൽ ഒരു പിച്ച് വച്ചു കൊടുത്തു.

' എനിക്ക് പോകാറായി പ്രഭുവെട്ടാ' ചായക്കപ്പ് താഴെ വച്ച്, വാച്ചിലേക്കു നോക്കി ദീപിക പറഞ്ഞു.കഞ്ചാവിന്റെ വലിയ പൊതി അവള് കഷ്ടപ്പെട്ട് ബാഗിലാക്കി.

' എങ്ങനെ പോകും' പ്രഭു ചോദിച്ചു.വേർപിരിയലിന്റെ വേദന അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.'ഞാൻ ബസ്സിൽ പൊക്കോളാം, ഇപ്പോൾ കാണില്ലേ..?' അവൾ ചോദിച്ചു.

' ബസ്സിലൊന്നും പോകണ്ട, ഇവൻ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കും.ദാ ആന്‌റിയെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വിടണം' അയാൾ കിണ്ണപ്പനോട് പറഞ്ഞു.

' റെഡി' അവൻ ചാവിയുമായി എഴുന്നേറ്റു.

' അതൊന്നും വേണ്ട, അവന് ബുദ്ധിമുട്ടാകും' ദീപിക പറഞ്ഞെങ്കിലും പ്രഭുവും കിണ്ണപ്പനും സമ്മതിച്ചില്ല.

കിണ്ണപ്പൻ വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.പ്രഭു അവളുടെ സമീപത്തേക്ക് വന്നു.അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുംബിച്ചു.

' ഇനിയെന്നാ ഇത് പോലെ ?' അവളുടെ ഉരുണ്ട ചന്തികളിൽ കൈകൾ വച്ചമർത്തി അയാൾ ചോദിച്ചു.

' ഇനി ഉണ്ടാകില്ല പ്രഭുച്ചേട്ടാ ' ദീപിക മുഖവും സ്വരവും താഴ്ത്തി മറുപടി പറഞ്ഞു.

' അയ്യോ അതെന്താ, ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ മടിയാണെങ്കിൽ വിളിച്ചാൽ മതി ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം.' പ്രഭുവിനു നല്ല വിഷമം തോന്നി

' പ്രഭുച്ചേട്ടനു വേണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു കളി കൂടി കളിച്ചോ .പക്ഷേ ഇനി ഇത് ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് ഉറപ്പാണ്' ദീപിക പറഞ്ഞു.'ഞാനും ചേട്ടനും ആഗ്രഹിച്ചാൽ പോലും അത് നടക്കില്ല പ്രഭുച്ചേട്ടാ.' അവളുടെ ആ വാചകത്തിൽ മരണത്തിന്റെ ഈണവും താളവും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഒരു വവ്വാലിന്‌റെ അലറിക്കരച്ചിൽ പുറത്തെവിടെയോ ഉയർന്നു

'കളിക്ക് വേണ്ടിയല്ല, കൊച്ചിനെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. ആ വേണ്ട, കൊച്ച് പൊക്കോ.'