Chapter Title : യക്ഷി 5 [താർക്ഷ്യൻ]

കെഞ്ചി നിൽക്കുന്ന ഭാവവും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ അണ്ടി എണീച്ച് എന്നോട് പറഞ്ഞു. ‘വാങ്ങിച്ച് കൊടുക്കടാ.. പാവം കൊച്ച്’..!

കള്ള മൈരു കുണ്ണെ.. നടപ്പില്ലാ.. നിന്റെ വർത്താനം കേട്ട് കേട്ടാ ഞാൻ ഈ ഗതി ആയത്. നീ ഇനി മിണ്ടരുത്. എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ഈ മനു എബ്രഹാം തീരുമാനിക്കും. ഞാൻ നിന്റെ കുണ്ണ അല്ല. നീയാണ് എന്റെ കുണ്ണ. അത് നീ മറക്കരുത്..

ഞാൻ നിലൂനോട് പറഞ്ഞു: “എല്ലാം ഞാൻ ഏറ്റു. എനിക്കെന്നാ തരും”..?

“എന്നാ തരാൻ? എന്നെ കേറി പിടിക്കാൻ വന്നത് ഞാൻ മമ്മിയോട് പറയത്തില്ല. അത്രതന്നെ..” അവൾ എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു.

“പതുക്കെ പറ മൈരേ”... ഞാൻ ബെഡ്‌റൂം വാതിലിലൂടെ മമ്മി എങ്ങാനും കേറി വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. ഓഹ് ഇനി മമ്മി എന്ന് വിളിക്കാനും ഒക്കത്തില്ല. സോഫിയ സേവ്യറിനെ മമ്മി എന്ന് വിളിക്കാനുള്ള യഥാർത്ഥ അവകാശി ആണ്ടെ ഇവിടെ എന്നെ തൂറാൻ പോലും സമ്മതിക്കാതെ ഇരിപ്പാണ്. ഇനി സോഫി ആന്റിയെന്നോ ചേച്ചിയെന്നോ ഒക്കെ വിളിക്കാം.. ഹാം.. ഞാൻ മനസ്സിലോർത്ത് ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം വിട്ടു.

“എന്റെ മൊണ്ണൻ കതലാളി… മമ്മി ഇവിടെ ഇല്ല. ഹോസ്പിറ്റൽ പോയി”..

“ഏഹ്”..!! ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി..! “എന്നാ കാര്യത്തിന്”..?

“പച്ചമീൻ വാങ്ങിക്കാൻ.. ഹോസ്പിറ്റൽ പോണത് എന്നാ മൈരൊണ്ടാക്കാനാ”..? അവൾ കിടന്ന് ഞൊടിഞ്ഞു.

“അത് തന്നെ മൈരേ മമ്മിക്ക് എന്നാ പറ്റിയെന്ന്”.. (അയ്യോഹ് വായിൽ ‘മമ്മി’ കേറി വന്നല്ലോ. കുഴപ്പമില്ല.. ശവത്തിനു മനസിലാവാനുള്ള ബുദ്ധി ഇല്ല)

“മമ്മിക്ക് അപ്പിടി മേല് നൊമ്പവരാണെന്ന്… അയ്യോ.. പാവം എന്റെ മമ്മി മുഹമെല്ലാം കാണണം”..