തമ്പുരാട്ടി 5 [രാമന്‍] 797

“അത് അമ്മേ..ഞാൻ ഏട്ടത്തിയെ…” തപ്പി തടഞ്ഞു ഞാൻ പറയാൻ വന്നു.

“ഏട്ടത്തിയോ? ഹ്മ്മ്. …ഏത് വകയിലാ നിന്റെ ഏട്ടത്തിയാവുന്നേ..ആ ബന്ധമൊന്ന് നീ എനിക്ക് പറഞ്ഞു താ..” ഒച്ച ഹാളിൽ പൊന്തി. “ഞാനിവിടന്ന് പൊറത്താക്കിയതാ നിന്റെ ചേട്ടനെ, അന്ന് മുതൽ അവനെന്റെ മോനൊന്നുമല്ല.ഇനി ആവേം ല്ല .എന്ന് വെച്ചാൽ നിന്റെ ചേട്ടനല്ലാന്ന്. . ”എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ചേട്ടനോടുള്ള ദേഷ്യം എന്തിനാ ഏട്ടത്തിയോട് കാട്ടണേന്ന് ഒച്ചയിട്ട് ചോദിക്കാൻ നാക്ക് പൊന്തി പക്ഷെ തബുരാട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഒന്നും കഴിയണില്ല. ഞാൻ തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു.

“മുഖത്തേക്ക് നോക്കെടാ…” അമ്മയുടെ ശബ്‌ദം മുരണ്ടു. ഞാൻ പേടിയോടെ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പിരികം പൊക്കി കണ്ണുരുട്ടി, എന്നെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ട് നിൽക്കാൻ തമ്പുരാട്ടി.

“മുന്നേയും നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു വേണ്ടാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ തലയിടരുതെന്ന് ” വിരൽ എന്റെ നേർക്ക് ചൂണ്ടി അമ്മ പറഞ്ഞു. പിന്നെ താഴ്ത്തി “ഹാ സാരല്ല ഇനിയത് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യല്ല. ..നീ അവളെ തിരിച്ചാക്കിയ നമ്മുടെ കെട്ടിടമില്ലേ..കുറേ ആയി പൊളിക്കണമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു. ഇന്നെന്തായാലും ഞാനത് പൊളിക്കും. ഇറങ്ങി പോവാൻ പറഞ്ഞിട്ട് കേൾക്കാതെ അവിടെ തന്നെയിരിക്കാണേൽ അവിടെ ഉള്ളോരേയും കൂട്ടി ഞാനത് പൊളിക്കും. “കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ഞാനിരുന്നു. എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം തീർക്കുന്നത്, ഞാൻ ചെയ്തതിനുള്ള പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നത് ഏട്ടത്തിയുടെ കിടപ്പാടം ഇല്ലാതാക്കിയാണോ?.ഏട്ടത്തി ഇറങ്ങീലേൽ കൊല്ലുമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. ”ഇനി മോന് അതും തടയാൻ വല്ല ഉദ്ദേശമുണ്ടെൽ ഞാനൊന്നു കാണട്ടെ. അപ്പുറത്തെ പറമ്പിൽ കമ്പോസ്റ്റിന് കുഴിയെടുക്കാൻ ഞാൻ പണിക്കാരോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. .ഒന്ന് കൂടുതൽ എടുക്കാൻ പറയാം വലിയ ചെലവില്ലല്ലോ “ അമ്മ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. തടയാൻ പോയ എന്നെയും കൊല്ലുമെന്ന്.എന്തൊരു അമ്മയാണിത്! ദേഷ്യം കൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.