തമ്പുരാട്ടി 7 [രാമന്‍] 62

പെട്ടന്ന് വീണ്ടും മുഴങ്ങുന്ന ശബ്‌ദം കേട്ടു. കാതു കൂർപ്പിച്ചപ്പോ ചേച്ചിയുടെ അല്ല, ചീത്ത പറയുന്ന അമ്മയുടെ സൗണ്ടാണെന്ന് പെട്ടന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി.ഇത്രേ മുഴക്കം മുകളിൽ കിടക്കുന്ന ഞാൻ കേൾക്കണേൽ അമ്മയാരെയോ മുന്നിൽ നിർത്തി പൊരിക്കാണ്. പാവം എന്റെ ചേച്ചിക്കായിരിക്കും. ഈശ്വര! ഏട്ടത്തി എവിടെയാണ്? അമ്മയുടെ മുന്നിലെങ്ങാനും പെട്ടോ.

ബെഡിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി ഡോർ തുറന്നപ്പോ അമ്മയുടെ ചീത്ത ഒന്നുകൂടെ ക്ലിയറായി കേൾക്കാം. “ഞാനെന്തിനാണ് പിന്നെ മാസാ മാസം അവർക്ക്  വേണ്ട പൈസയും സഹായവും കൊടുത്തിവിടെ നിർത്തുന്നത്..ഹേ എന്തിനാണെന്ന്….” ഏട്ടത്തി റൂമിലുണ്ടാവണേ, അമ്മയുടെ മുന്നിലാവരുതേന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു ,അനുഷേച്ചിയുടെ റൂമിൽ നോക്കിയപ്പോ ഏട്ടത്തിയവിടെയില്ല.ബാത്രൂം വാതിൽ തള്ളി തുറന്നപ്പോ ആരുമില്ല. ഇതപ്പോ ഏട്ടത്തിയോടാണ്.ഈശ്വരാ കരഞ്ഞു കണ്ണൊലിപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഏട്ടത്തിയെ കാണാൻ വയ്യ.

അമ്മയുടെ എടുത്ത് നിന്ന് ഏട്ടത്തിയെ രക്ഷിക്കാൻ,ഞാൻ താഴേക്കോടി.

“എല്ലാരും കണക്കാ .എന്നെത്തോൽപ്പിക്കാൻ നടക്കുന്നു..മക്കളും നാട്ടുകാരും കുടുംബക്കാരും എല്ലാരും ”ഡിനിംഗ് റൂമിലേക്ക് കേറി ഞാൻ വന്നപ്പോ കേട്ട സുന്ദരമായ ഡയലോഗ്സ്. തോൽപ്പിക്കാൻ നടക്കുന്ന മക്കളെന്ന് ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്നെ മാത്രമായിരിക്കും. ഇന്നലെ ഞാൻ അതാണല്ലോ അമ്മയോട് ചെയ്തത് .

കരഞ്ഞമ്മയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഏട്ടത്തിയെ പ്രതീക്ഷിച്ച ഞാൻ, റൂമിലേക്ക് കേറിയപ്പോ കണ്ടത് ,അമ്മയുടെ മുന്നിൽ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന അനുഷേച്ചിയെ. അപ്പോഴിത്ര നേരം ചേച്ചിയാണ് അമ്മയുടെ ഇരയായി നിന്നത്. അപ്പോ ഏട്ടത്തിയെവിടെ? ഞാൻ നീണ്ടു വലിഞ്ഞു അടുക്കയിലേക്കുള്ള  വഴിയിലേക്ക്,