തറവാട്ടു പെണ്ണുങ്ങളും വിത്തുകാളയും [ചേച്ചിമാരുടെ നന്ദുട്ടൻ] 321

താലിയിൽ അവൾ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു..

ഒരുപക്ഷെ താലി കെട്ടിയ ആൾ തന്നെ കൈ പിടിച്ചു ഒരു നല്ല പുരുഷന്റെ അടുത്തേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചാൽ… അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ അതിൽ വഞ്ചന ഇല്ല.. കുഞ്ഞു ഉണ്ടായാൽ അവൻ അച്ഛാ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് ആരവിനെ ആവില്ലേ.. അപ്പൊ അതിൽ എന്ത് തെറ്റ്… അതൊരു വലിയ തെറ്റ് ആവുന്നില്ലലോ…

“ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ അങ്ങേർക്ക് വലിയ ജ്ഞാനം ഉള്ളത് ആണെന്ന്.. ആരവിനെ നോക്കി കാര്യങ്ങൾ ഒകെ അദ്ദേഹം എല്ലാം അറിയുന്ന പോലെ സംസാരിച്ചില്ലേ…

ഞാൻ കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്..”

രാധിക പറഞ്ഞു..

“അമ്മ എന്ത് തീരുമാനിച്ചെന്നാ.. അയാൾ പറഞ്ഞ ആചാരം തിരികെ കൊണ്ടു വരുന്നതോ.. പഴയ ആൾക്കാർ അങ്ങനെ ചെയ്തു എന്ന് വെച്ചു.. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇല്ലാത്തത് ഞങ്ങൾക്ക് അല്ലെ.. ഞങ്ങൾ സഹിച്ചു…”

അടക്കി പിടിച്ചു വെച്ച വികാരം ആരവ് ഒഴുക്കി വിട്ടു.. ആദ്യം ആയി ആണു അമ്മയോട് അവൻ അങ്ങനെ തട്ടി കേറുന്നത്…

“അത് നീ മാത്രം തീരുമാനിച്ചാൽ മതിയോ ആരവ്.. നിനക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ വഴിയാധാരം ആകുന്നത് ഈ തറവാട് ആണു… കാരണവന്മാരുടെ ശാപം തലയ്ക്കു മോളിലാ.. അച്ഛൻ അടക്കം ചെറിയ പ്രായത്തിലാ.. പോയത്..”

ആരവിനെ നോക്കി ഒന്നു കണ്ണുരുട്ടി ആണു രാധിക പറഞ്ഞത്..തറവാട്ടമ്മയുടെ തനി മുഖം.. ആരവിന്റെ ദേഷ്യം കെട്ടു പോയി.. രാധികയെ എതിർത്തു പറഞ്ഞു പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ഒന്നും ആരവിനെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല.. എന്നാലും പ്രിയപ്പെട്ട സിതുവിനെ അങ്ങനെ നഷ്ടം ആകുന്നത് അവനു സഹിക്കില്ല…

കളിയും കഴിഞ്ഞു ഫർഹാൻറെ നെഞ്ചിൽ ആ വെണ്ണ മുല മുട്ടിച്ചു അവന്റെ കവിളിൽ തലോടി കിടക്കുവാ ആരതി…